Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

06 december 2013

Kerst uit de nieuwe doos


Zo, ik heb mijn eerste kerstdiner alweer binnen. En ja, daar liggen frambozen op dat bordje. Foei! Daar heb ik het straks nog even over.

Hoe dan ook kreeg ik de vraag van het bedrijf Xmascatering of ik ervoor voelde één van hun kerstdiners uit te proberen. Ik hoefde er nergens voor naartoe. Het hele diner zou bij me thuis worden afgeleverd in een doos--net zoals het later deze maand aan de klanten zou worden geleverd. En ik mocht eens kijken hoe mooi en makkelijk, en proeven hoe lekker.

Nou, makkelijk was het zeker. Een voorkomende meneer leverde een grote doos aan mijn deur af en die doos zal vol met overzichtelijk verpakt lekkers. Voorgerechten, soepen, hoofdgerechten en desserts, en nog een aantal kleinere bakjes met hulpdingetjes erin. Het zag er allemaal indrukwekkend en tegelijkertijd heel doenbaar uit. Opwarmen en opmaken en het kon op tafel.

Er zat een briefje bij het lekkers en op dat briefje stond een URL van een webpagina. Daar eerst maar eens gaan kijken. En ja hoor: een complete gebruiksaanwijzing over hoe je de verschillende gerechten kon optillen naar sterrenniveau, met zelfs een filmpje erbij. Wel werd duidelijk dat je voor het échte wow-effect nog wel het één en ander in huis moest halen. Dat heb ik de volgende dag dus eerst maar even gedaan. Bepakt en bezakt (daarover later eveneens meer) kwam ik thuis en ik ging welgemoed aan de slag.

De filmpjes hielpen me niet echt. In feite doen die niets anders dan in geanimeerde tekst neerzetten wat ook al in de tekst naast het filmpje staat. Het enige nuttige daaraan is dat je op het eind een beeld krijgt van hoe het gerecht eruit zou kunnen zien. Datzelfde had je met een foto ook, en beter, bereikt. Geen meerwaarde dus.

Verder was het bereiden echter opvallend gemakkelijk. Achtereenvolgens zette ik een taartje van gerookte zalm en vismousse, een romige soep van bospaddenstoelen met truffel, een runderstoof in bruin bier en een taartje van fairtrade chocolade op tafel. Voor dat alles had ik in totaal krap een uur in de keuken doorgebracht. Het afwerken deed ik gewoon tussen de gangen door zonder dat daardoor gapende gaten ontstonden. Lekker was het allemaal ook.

Heb ik er dan niets op aan te merken? Jawel. Ten eerste mochten de smaken van mij hier en daar best wat uitgesprokener. Het was naar mijn smaak allemaal een beetje vlak, mogelijk om te zorgen dat opa en oma, de kinderen en de altijd kieskeurige oom Wim het ook allemaal lusten. Dat is een overweging natuurlijk, maar ik vind het jammer van zulke fijne ingrediënten.

Ten tweede kom je, als je alles mooi wilt afwerken, met een gigantische lading spullen thuis. Je hebt van heel veel verschillende dingen een heel kleine hoeveelheid nodig, zodat je uiteindelijk in de winkel nog eens de helft uitgeeft van de prijs waarvoor je de doos in huis hebt gehaald (bijvoorbeeld aan een truffeltapenade voor de soep, waarnaar het nog flink zoeken kan zijn). Je houdt bovendien van alles het meeste over. Dat kan leuk zijn voor een derde kerstdag, maar dan heb je wel weer wat fantasie en eigen kooktalent nodig.

Bovendien vind ik een aantal afwerktips echt niet kunnen. Frambozen voor een kerstdessert? Sorry, maar frambozen zijn zomerfruit (ik zeg er eerlijk bij dat voor dit chocoladetaartje bramen waren voorgeschreven, maar die kon ik even niet krijgen en zij zijn overigens evenmin in het seizoen). Groene asperges zijn ook al niet iets dat in december thuishoort.

Het vierde commentaar geldt de porties. Die zijn écht te groot en in sommige gevallen onmogelijk te verkleinen. Ik had halverwege het hoofdgerecht gewoon al genoeg gegeten, en toen moest dat ruim bemeten chocoladetaartje nog komen. Het is waar voor je geld, maar als het overblijft is het ook zonde.

Desondanks is dit voor goed beschouwd heel weinig geld (zeker met de korting van de Groupon-aanbieding) een kerstdiner waarmee je op menigeen best indruk zult kunnen maken. Hoewel voor de échte liefhebber zelf koken natuurlijk het halve plezier blijft. Maar wie daar geen talent of geen tijd voor heeft: bestellen kan tot 16 december.





Voordelige cadeaus voor onder de boom

Labels:

2 Comments:

  • At 6 december 2013 16:51, Anonymous Carla said…

    Ik heb altijd geleerd dat je een gegeven paard - en volgens mij is er hier sprake van een flink gegeven paard - niet in de bek mag kijken. Dat je er kritische kanttekeningen bij plaatst, prima, maar ik denk dat voor de gemiddelde Nederlander dit een geweldig Kerstdiner zal zijn en dat heb jij gewoon gratis mogen proberen. Een algemene vraag inmiddels wat mij betreft: hoe komen jullie (een groep foodbloggers of hoe je het moet noemen) aan al die gratis spullen? Ik krijg nooit wat. Vind ik verder best, maar ik vroeg het me opeens af.

     
  • At 6 december 2013 17:51, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Carla, dit is geen gegeven paard. Ik neem geen cadeautjes aan, want ik ben journalist. Er is mij als journalist gevraagd dit uit te proberen en er mijn mening over te geven. Dat heb ik gedaan. Ik heb ook gezegd dat het me voor velen een goed idee leek. Ik ben er behoorlijk positief over, maar ik heb wel kanttekeningen. Als journalist, niet als ontvanger van een cadeautje.

    Zoveel gratis spullen krijg ik trouwens niet, hoor. Ik mag wel eens wat testen omdat men weet dat ik journalist en blogger ben (en ook dat ik daarin kritisch ben) en soms mag ik dat dan houden. Vaker geef ik zulke dingen vervolgens weg. Mijn keuken is echt genoeg gevuld van zichzelf.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home