Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

26 mei 2007

Beste Paul Rosenmöller

Laat ik één ding vooropstellen: er kan wat mij betreft niet genoeg aan de bel worden getrokken als het gaat om volksgezondheid en overgewicht. Maar het lijkt me daarbij wel belangrijk dat er ook aan de juiste bel getrokken wordt.

Beste Paul Rosenmöller, als voorzitter van de in 2005 opgerichte Stuurgroep Convenant Overgewicht, stuurde u eergisteren een brandbrief de wereld in. De overheid, zo was de strekking, onderschat het probleem van overgewicht en obesitas. Tot zo ver ga ik met u mee.

Laat ik nog even in herinnering brengen dat het Convenant waarvan u voorzitter bent, is gebaseerd op een gezamenlijke intentieverklaring van het bedrijfsleven, de voedingsindustrie, de ministeries van VWS en Onderwijs, de zorgverzekeraars en de sportwereld. Zij hebben hun handtekening gezet onder het streven vanaf 2010 het aantal volwassenen met overgewicht niet verder toe te laten nemen en het aantal kinderen met overgewicht te zien dalen.

In uw brandbrief stelt u dat de overheid te laks is en dat daardoor het streven gevaar loopt. U stelt het bedrijfsleven tot voorbeeld, dat naar uw zeggen "voorop loopt met initiatieven als het 'Ik kies bewust' logo en innovaties om producten met minder vet, suiker en zout te produceren".

En dáár, beste Paul Rosenmöller, begin ik me zorgen te maken over uw realiteitszin.

Mij lijkt het, om maar meteen de harde noot te kraken, getuigen van een grenzeloze naïviteit om aan te nemen dat het het bedrijfsleven er met zijn innovaties om gaat de volksgezondheid te bevorderen. Dat het bedrijfsleven aan dat streven mondbelijdenis doet, hangt vooral samen met het gegeven dat het thema gezonde voeding is gaan staan voor big business. Daarbij gaat het helaas niet zozeer om daadwerkelijk gezond eten, maar om de illusie daarvan. Wie er het best in slaagt de consument met zo min mogelijk opofferingen de illusie te geven dat hij verantwoord bezig is, verdient er het meest aan. Of de consument daarbij daadwerkelijk gezond koopt, eet en leeft, is bijzaak. We hebben hier te maken met een staaltje van belevingsmarketing in optima forma, en u, Paul Rosenmöller, tuint er met open ogen in.

En dat terwijl de voorbeelden voor het opscheppen liggen. De uitwas met de ongezonde komkommers van Albert Heijn. De charade met de vetarme pindakaas van Calvé, waarin gezonde vetten zijn vervangen door grote scheppen suikerstroop. De gigantische hoeveelheden suiker in allerlei gemaksproducten, niet alleen in ontbijtgranen waarmee groot en klein jaarlijks tegen wil en dank kilo's suiker mee naar binnen lepelen, maar ook in allerlei producten waar de consument geen suikers in verwacht. En zelfs als de consument al etiketten leest, dan is de voedingsindustrie nog wel zo slim om te zorgen dat de suikers niet als zodanig herkenbaar zijn. De diverse gezondekeuzelabels en klavertjes zijn daarbij een wassen neus, een pleister op een houten been, een gebaar voor de bühne en vooral een middel om nog maar wat extra te verdienen aan een consument die wel wil, maar die het allemaal ook niet meer weet en die zich maar al te graag zand in de ogen laat strooien--als hij er maar lekker van kan blijven eten.

En zo gaat de sluipende versuikering van het Nederlandse volk door, met welwillende medewerking van een Voedingscentrum dat gerust bereid is om ons in plaats van de eerlijke en evenwichtige voedingsmiddelen van moeder natuur frietjes in de maag te splitsen waarin met veel kunst en vliegwerk de hoeveelheid vetten marginaal is verminderd: zo, consument, eet daar maar lekker veel van, en laat de komkommers en tomaten maar liggen. Daaraan verdienen we immers niks.

En dat, Paul Rosenmöller, wordt door u als voorbeeld gesteld? U hebt u laten bedotten en dat is een kwalijke zaak.

Slechts in één ding kan ik u bijtreden: de overheid heeft inderdaad veel te weinig belangstelling voor de werkelijkheid achter de labeltjes van voedingsindustrie en Voedingscentrum. De dames en heren politici--immers ook op de keper beschouwd gewoon consumenten--laten zich al even gretig bij de neus nemen. De voedingsgiganten en hun aandeelhouders vinden het allang best. Zij schaterlachen all the way to the bank.

4 Comments:

  • At 27 mei 2007 om 19:49, Anonymous MetaBool said…

    Wat ben ik het hier ontzettend mee eens! Denk je t.z.t. een antwoord van Paul te kunnen plaatsen?

     
  • At 29 mei 2007 om 13:12, Blogger Ailko said…

    @ Gerrit, mmoie heldere brief. Heb je deze brief ook al even naar het convenat gestuurd? Immers als de berg niet naar Mohammed wil zal....

     
  • At 29 mei 2007 om 15:04, Anonymous dick veerman said…

    Gerrit-Jan, wondelijk idd dat juist Rosenmoeller de kant van de industrie kiest. De grote vraag is: weet' ie het of laat hij zich echt neppen?

    In beide gevallen is het ernstig.

     
  • At 29 mei 2007 om 16:40, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Dick, inderdaad: dat is de vraag die ik me ook stel, met dezelfde bedenking erbij. Het maakt zijn gelijk overigens op één punt alleen maar groter: de overheid zou hier beter op moeten letten.

    Ik heb deze brief inderdaad ook naar het Convenant gemaild en Paul Rosenmöller (of een ander) uitgenodigd een reactie te geven. Vol verwachting klopt mijn hart...

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home