Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

01 mei 2015

Maar waarom??


We hadden al eerder Blue Band met roombotersmaak. Nu dus dit. Los van de vraag waarom in vredesnaam kunnen de weddenschappen open: wanneer krijgen we van Unilever roomboter met Blue Band-smaak?





05 maart 2015

Sapjes en apekool


Fijn nieuws van de NOS, en nog eens lekker woordspelig gebracht bovendien: "groentesap groeit als kool", kopt de Nationale Omroepstichting. Om voort te varen: "Groente komt steeds vaker terecht in een glas in plaats van op een bord".

De NOS schrijft zoiets niet zo maar. Dat doet ze op gezag van iemand die het weten kan: Paul van der Meer van de firma Really Good Juices. Deze ondernemer die van groentesap zijn verdienmodel heeft gemaakt, weet het wel: de mensen willen gemak. En "door de sapjes te drinken, neem je de minimaal aanbevolen dosis tot je".

Iemand anders naar een mening vragen vond de NOS kennelijk niet zo nodig. Jammer, want de heer Van der Meer kletst--vermoedelijk met eurotekens in de ogen--uit zijn nek. Wie een glas groentesap drinkt, krijgt geen groente binnen, maar een groente-extract. Een deel van de waardevolle stoffen uit de groente, maar ook een heel groot deel niet. Wat erbij inschiet, zijn onder meer de vezels--en laten die nou juist een heel belangrijke reden zijn voor die dagelijks aanbevolen dosis.

Maar ja, de mensen willen een kroket bij de lunch. En als je daar dan een glas sap achteraan giet, heb je in elk geval de illusie dat je gezond eet. Niet zo extreem als die mevrouw die voor haar kind paprikachips kocht in plaats van gewone, want dan kreeg het alvast wat groente binnen--dat heb ik ooit iemand in een supermarkt serieus horen zeggen--maar nog steeds een illusie.

Vers groentesap is GEEN goede manier om groente binnen te krijgen. Het is wel een goede manier om veel geld te verdienen terwijl je mensen laat DENKEN dat ze groente binnenkrijgen. Er zijn heel veel uitstekende redenen om je groenten met een vork tot je te nemen in plaats van door een rietje.

Jammer dat de NOS kennelijk zo lui is geworden dat ze alleen de partij aan het woord laat waar de kassa rinkelt. In mijn komende Anti-Dieetboek (verschijnt bij Het Spectrum op 3 juni a.s.) leg ik onder meer uit waarom je groentesap en andere vloeibare prutjes op basis van groenten toch maar vooral niet te serieus moet nemen in je voedingspatroon. Nog even geduld.





13 februari 2015

Milnergate


"Milner is uitgeroepen tot de lekkerste kaas van Nederland in de Nationale Kaastest 2014. Een panel van foodbloggers testte zeven veelverkochte belegen kazen blind op smaak, structuur, zoutheid en bite. Milner verse gerijpte kaas werd daarbij als lekkerste beoordeeld en mag zich daarmee de lekkerste kaas van Nederland noemen".

Het stond er zó maar, paginagroot in alle landelijke dagbladen, in december. Ik was bij lange na niet de enige die erover viel. Een grote groep culi-collega's besloot, na een dagje verhit heen en weer getwitter, dat we maar eens in de praktijk moesten kijken hoe dit nu mogelijk was. In een paar weken was het rond: de testrapporten opgevraagd, een locatie geregeld (het schitterende keldertje van kaasboer Kef aan de Amsterdamse Marnixstraat waar fantastische kazen te vinden zijn), de zeven kazen uit het testrapport aangekocht met nog een zestal zelfgekozen, een testprotocol opgezet en een onpartijdige blinde proeverij volgens de regelen der kunst opgezet. Dit alles gebeurde vandaag, op vrijdag de dertiende.

Het panel bestond bepaald niet uit lichtgewichten. Jacques Hermus, Teun van de Keuken, Nicolaas Klei, Onno Kleyn, Karin Luiten, Jeroen Thijssen, Hiske Versprille, Janneke Vreugdenhil, Sylvia Witteman en uw eigen Eetschrijver lieten hun smaakpapillen overuren draaien, tussentijds trouw aan het testprotocol neutraliserend met water en plakjes komkommer.

De verschillen waren groot, zeer groot. De dertien jong belegen kazen--waaronder alle kazen die ook in de eerste Nationale Kaastest hadden meegedraaid--werden een eerste keer blind geproefd en kregen een eerste beoordeling die het gewogen gemiddelde was van de individuele cijfers van de proevers, die overigens zelden ver uiteen liepen. Na die eerste ronde mochten de beste vijf kazen mee in een tweede ronde, waar ze een individuele ranking kregen.

De uitslag zag er fors anders uit dan die van de eerste Nationale Kaastest. De winnaar daar, Milner, kwam niet eens in de topvijf voor en haalde zelfs niet bij iedereen de toptien: hij kreeg van niemand een hoger cijfer dan een drie en veel goeds werd er ook niet over gezegd.

De winnaar van de dag bleek de jong belegen Remeker te zijn, eveneens een kaas die in de eerste test had meegedraaid en daar in de middenmoot was geëindigd. De officiële uitslag van vandaag:

     1. Remeker* 84 punten
     2. Kinderdijk met vegetarisch stremsel 81 punten
     3. Bastiaansen* 77 punten
     4. Leerdammer* 67 punten
     5. De Zwaluw 58 punten

De overige kazen kregen geen ranking. U zult het moeten doen met mijn eigen strikt persoonlijke rangorde, waarbij moet worden aangetekend dat alle bovenvermelde kazen, met uitzondering van nummer 4 (die ik zelf een 5 had gegeven) ook in mijn eigen rangorde aanzienlijk hoger scoorden:

     6. Campina Boer en Land* score 6
     7. Zuivelboerderij Noordam score 5,5
     8. Beemster* score 3
     8. Maaslander* score 3
    10. Milner* score 2,5
    11. Delta mild* score 2
    11. AH boerenkaas 48+ score 2
    13. Zaanse Hoeve 48+ score 1

        * zaten in de eerste Nationale Kaastest

Valt er nu te verwachten dat op deze nieuwe kaastest een paginagrote advertentie zal volgen om te melden dat Remeker kaas bij nader inzien de lekkerste van Nederland is? Vermoedelijk niet--de producent van Remeker is niet zo kapitaalkrachtig. Maar hij maakt wél de lekkerste kaas. Tenminste, volgens bovenvermeld tiental. Men zegge het voort: er is recht gedaan!






28 januari 2015

Februari: Eetschrijver On Tour



Is het al te laat om u een gelukkig nieuwjaar te wensen, eetlezer? Zó nieuw is dat jaar tenslotte niet meer. Maar u moet weten dat ik me de hele maand januari hoofdzakelijk heb verschanst in de dakstudio van mijn pittoreske eetschrijverswoninkje om daar in razend tempo aan mijn volgende boek te werken. Dat boek is nu, op wat wieden en polijsten na, klaar en verschijnt komende zomer. De titel staat nu eindelijk ook definitief vast: "Het anti-dieetboek: afvallen zonder kuren of andere fratsen volgens Eetschrijver". Ik vertel daarin niet alleen hoe ikzelf in 18 maanden ruim dertig kilo (!) overtollig gewicht kwijtraakte, maar ook waarom de voedings- en de dieetindustrie liever niet willen dat ik u dat vertel. De prijs is nog niet bekend, maar de voorintekeningen zijn desondanks al informeel geopend. Een mailtje naar eetschrijven (zie link in de kolom rechts) is voldoende.

En nu ga ik in februari op toernee. Nogal uitgebreid zelfs. Uitgebreid genoeg voor een klein kalendertje. Ik geef toe: dat heb ik nog niet eerder gedaan, maar nu is er zowaar reden toe.

Donderdag 5 februari 14:00 uur
Vrijdag 6 februari 13:30 uur
Zaterdag 7 februari 12:00 uur
Zondag 8 februari 12:00 uur

Nationale Gezondheidsbeurs, Jaarbeursplein, Utrecht. Viermaal een live one-on-one talkshow van een half uur gepresenteerd door Martine Hauwert, met ruimschoots gelegenheid tot interrumperen met vragen en opmerkingen. Aansluitend signeersessie. De nadruk ligt op mijn in september verschenen boek "Weg van de supermarkt", maar er is ook aandacht voor mijn komende boek.

Win tweemaal twee vrijkaarten voor de gezondheidsbeurs: mail naar Eetschrijven (zie link in de kolom rechts) en vertel welke vraag jij tijdens de talkshow zou willen stellen over écht eten, al dan niet uit de supermarkt.

Zondag 15 februari, 16:00 uur

Okura Hotel, Ferdinand Bolstraat, Amsterdam. Een culinair college (organisatie Onno Kleyn) van ca. twee uur rond het thema "In de klem tussen de voedings- en de dieetindustrie". Veel informatie over hoe het aanbod uit de supermarkt van invloed is op onze gezondheid en over hoe de voedings- en de dieetindustrie elkaar in stand houden.

Lezerskorting! Als u bij het bestellen van de kaarten de kortingscode "Eetschrijver2015" gebruikt, betaalt u geen € 24,50, maar slechts € 20,-- per persoon. Die kortingscode is overigens geldig voor alle vier de colleges uit de cyclus. Ik beveel ze van harte aan en woon ze zelf ook bij!

Donderdag 19 februari, 17:00 - 18:00-  19:00 uur  locatie Eemnes
Donderdag 19 februari, 21:00 - 22:00 - 23:00 uur  locatie Hoogblokland

Scheiwijk voor Fijnproevers: eetcultuur met een sterretje langs de A27. Op de voorlaatste donderdag van februari een gevarieerd programma met en door Eetschrijver rond het boek "Weg van de supermarkt":
- de wereldprimeur van "De Supermarktblues", geschreven en live uitgevoerd door Eetschrijver
- exclusief live interview met H. Piekema (onder voorbehoud)
- Eetschrijver Gaat Los: stand-up comedy
- aansluitend: signeersessies

Win een Meet & Eat met de auteur of één van de twee gesigneerde exemplaren van zijn boek. Alle informatie vanaf 2 februari op de Facebookpagina van Scheiwijk voor Fijnproevers!





24 december 2014

Ceci n'est pas un foodblog


Bestaat dit blog eigenlijk nog wel? Nou, ja dus. En nee, ook. Ik ben er in 2006, een eeuwigheid geleden alweer op de online-tijdschaal, mee begonnen om mezelf als eetschrijver in de etalage te zetten. Dat is gelukt. Zo goed gelukt, dat ik momenteel bijna voortdurend tijd tekort kom om er nog iets aan te doen. En tegelijk is het natuurlijk mijn kindje geworden--enfin, die verzuchting kent u, lezer. Ik zal er u niet nog eens mee vervelen. Maar dat er hier nog maar heel sporadisch iets nieuws te zien is, zal niemand ontgaan zijn.

Dat heeft ook nog een andere reden: de huidige inhoud van het begrip "foodblog". Nog niet eens zo heel lang geleden voelde ik geen enkele schroom om deze stek op het internet zo te noemen. Dat is inmiddels wel anders. Want het fenomeen "foodblog" is aan een jammerlijke devaluatie onderhevig en is wat mij betreft niet langer meer een eerbiedwaardig instituut.

Nee, meer en meer foodblogs blijken bedoeld om een grijpstuiver mee te verdienen. En dan niet in de zin van een opstapje vormen voor serieuze journalistieke ambities, maar steeds meer als verkapt reclamemedium. En laat ik eerlijk zijn: dat is er bedroevend vaak aan te zien ook.

Van de zomer ben ik ook eens korte tijd in contact geweest met een bureau dat zich specifiek toelegde op foodblogmarketing, zoals die momenteel kennelijk als paddenstoelen uit de grond schieten. Ik kreeg één of twee dozen toegestuurd met producten van grotendeels industriële partijen. Ze gingen vergezeld van de mededeling dat er voor degene die er het leukste blogje over wist te schrijven--zoiets was het--een vliegreisje naar een prettig oord in het verschiet lag. Het gevolg: een lawine aan blogberichtjes waaruit je maar een zinnetje hoefde te knippen en in Google te plakken om te begrijpen dat er klakkeloos persberichten werden overgeschreven in de hoop bij de marketeers in de gunst te komen. Goed, aan dat soort kolder doe je dus als serieus professional niet mee en het is dus geen wonder dat ik kennelijk uit het mailbestand ben geschrapt. Mooi zo.

Je ziet die golven van onderling uitwisselbare berichten op foodblogs steeds vaker. Zo was in de zomer van 2014 duidelijk te zien dat de mensen van Het Vinkje een charme-offensief waren begonnen om de negatieve sfeer rondom hun label te counteren. Prompt verschenen er aan alle kanten berichten van blogmeisjes (het begrip is inmiddels nogal pejoratief jargon geworden) die kirrend van genoegen meldden dat ze zó maar voor een "kritisch gesprek" waren uitgenodigd en daardoor tot het inzicht waren gekomen dat die Vinkjes toch wel héél erg goed waren. Lex van FOODbazar, iemand bij wie kwaliteit wél centraal staat en die wars is van marketeersgeleuter, schreef er een scherp stukje over.

Maar die charme-offensieven vanuit Big Food en Big Advertising zijn nog maar het topje van de ijsberg. Eind november wist het reclamevakblad Adformatie te melden dat bloggen "steeds lucratiever" werd. Hoe dan? Nou, bloggers blijken zich keihard te laten betalen voor positieve kopij, met name in de segmenten beauty en vooral food. Als je als lezer geluk hebt, vind je ergens onderaan die postjes een melding dat het om gesponsorde content gaat (dikwijls met een vergoelijkende riedel in de trant dat men natúúrlijk "nooit schrijft over producten waar men niet zelf achter staat"), niet zelden blijft die ook achterwege. Ga dan nog maar eens ontdekken welk deel van de blogosphere aan de kant van de producent staat en welk aan de kant van de consument. Of, om nog maar een amusant concept van vroeger aan te halen, van de waarheidsvinding.

Nog maar gisteren kreeg ik een link toegestuurd waarin Albert Heijn uitpakt met heerlijke kerstmenu's. Die waren afkomstig van foodbloggers die een royale doos toegestuurd hadden gekregen om te kunnen testen. De testuitslagen vielen--o wonder--zo bij AH in de smaak dat ze één op één geschikt waren voor een pagina boordevol productpromotie. Kritiek? Nergens één woord.

Eveneens gisteren deed zich #milnergate voor. Een paginagrote advertentie in de landelijke dagbladen meldde dat in een tot dusver onbekende "Nationale Kaastest" Milner 30+ was uitgeroepen tot "lekkerste kaas van Nederland". De jury bestond uit een "panel van foodbloggers", niet nader genoemd overigens. Kan dit serieus genoemd worden? Nee, sorry. Ik wil niet meteen brullen dat ik Milner niet te vreten vind, maar de lekkerste kaas van Nederland? Echt niet.

Is dat allemaal erg? Ja, dat vind ik wel. Want in een wereld waarin betaalde journalistiek--in de zin van beroepsjournalisten die hun boterham verdienen met het objectief uitzoeken van zaken ten behoeve van de lezer--steeds meer terrein verliest aan het vrij toegankelijke internet, wordt het steeds belangrijker dat wat er op dat internet te vinden is, nog enigszins informatief en vooral kritisch is. Want waar ook de scholen steeds meer "informatie" van snelle reclamejongens betrekken en zo'n Voedingscentrum overduidelijk nog steeds uit de hand eet van Big Food (ja jongens, kom maar op met die dagvaarding), is het des te belangrijker dat we tenminste nog ergens échte eerlijke informatie vandaan kunnen halen. Dus zonder dat een positief verhaal is geruild voor centen, douceurtjes, freebies en snoepreisjes.

Ik zal dus in de toekomst hier echt nog wel af en toe--en liefst wat vaker dan nu--een stukje blijven neerzetten, maar ik wens vanaf nu dus nadrukkelijk géén foodblogger meer genoemd te worden. Noem me dan maar liever ouderwets. Dat ben ik ook, en daar ben ik nog trots op ook.






31 oktober 2014

Kaasfondue met geredde peren


De herfst is--vandaag weliswaar voor de derde keer dit jaar, als je de sociale media mag geloven--definitief aangebroken. Wind en regen geselen mijn pittoreske eetschrijverswoninkje en waar ik nog maar 48 uur geleden zin had in een zomersalade op een terras, wil ik nu troostvoer. Kaasfondue!

Nu ga ik één ding niet doen, en dat is stukjes brood in die kaasfondue dompelen. Dat is namelijk wel érg machtig. En bovendien: brood is lekker, maar ik heb gisteren al brood gegeten. Dat hoeft dus weer even een paar dagen niet. En dat treft, want kaasfondue kan veel lichter en lekkerder, en we doen er nog een goede daad mee ook. Juist: we dompelen er stukjes peer in!

Peren, daar zitten we in Nederland nogal mee sinds ene Vladimir P. te M. boos op ons is. Ze zijn weliswaar niet gebakken, maar dreigen wel door gebrek aan afzetmarkt weg te rotten en daar zal het feit dat de buren van voornoemde heer P. ze sinds vandaag wel van ons willen hebben niet meteen al te veel aan veranderen.

Peren dus. Zorgt u wel dat u Nederlandse koopt, en liefst niet die van de super omdat de telers daar nóg niet altijd even veel beter van worden? En dan gewoon schillen en dompelen in een kaasfondue die u eveneens zelf maakt--omdat het een fluitje van een cent is, stukken lekkerder en u ook weet wat u moet doen om te voorkomen dat het lekkers in rubber verandert.

Lekker hoor! Morgen op tafel in Huize Eetschrijver! En ja, ik weet het: ik deed het in 2008 ook al zo. Maar toen las nog niet iedereen mee, en bovendien hebben we er nu gewoon extra veel reden voor.





23 september 2014

Eet meer!


Een buitengewoon frisse aansporing, "eet meer", zeker in een tijd waarin iedereen het onderhand lijkt te hebben over de wenselijkheid minder te eten. Van wie komt deze aanbeveling? Ach, natuurlijk: van Karine Hoenderdos. We hadden het kunnen weten.

Hoenderdos zorgt al jarenlang voor een verfrissend geluid in eetland Nederland. Tegendraads met een solide basis van vak- en feitenkennis, je komt het niet vaak tegen. Dit boek laat uitstekend zien waarom die combi zo broodnodig is: geen slaafse navolging van de voedingsadviezen die je van officiële kant al krijgt, maar ook geen woeste, op allerlei vage complottheorieën gebaseerde, bangmakerij compleet met hele tritsen verboden en geboden.

Van die laatste is Karine Hoenderdos niet zo. Door het hele boek heen hangt een sfeer van "doe er allemaal vooral niet al te benauwd over en maak het vooral niet té belangrijk". Zelf noemt de auteur haar boek "100% goeroevrij" en raad ze elke lezer aan zijn eigen goeroe te worden. Daarmee heb je het voornaamste punt te pakken waarin dit boek verschilt van de meeste andere in zijn genre.

De in het boek gegeven adviezen gaan uit van de "PuurGezond-piramide". Van de gelijknamige website is Hoenderdos al sinds jaar en dag één van de pijlers. PuurGezond breekt een lans voor natuurlijke voeding zonder toevoegingen en fabrieksmatig geknutsel. Margarine kom je dan ook in het boek niet tegen: boter is de norm waar het om het besmeren van de boterham gaat--een boterham die, in weerwil van wat momenteel de hype is, nog steeds zijn rechtmatige plaats heeft, zij het met het advies niet altijd alleen maar tarwebrood te nemen. Variatie is immers heel belangrijk!

Het fijnste aan het boek is de vrolijke toonzetting. Eten hoort een plezier te zijn en dat is het ook, getuige de 70 recepten en 14 dagmenu's (bedoeld, zo staat er duidelijk bij, als inspiratie en niet om slaafs te volgen), en niet te vergeten de 88 tips voor een PuurGezond leven. Tip 72: "In 5 minuten kun je een halve zak chips leegeten, maar je kunt ook dansen op twee vrolijke liedjes, een smoothie maken, wat pushups doen of een sinaasappel pellen en eten". Juist. Van die dingen. Fijn boek!

Kleine tip: aanstaande zondag 28 september begeleidt auteur Karine Hoenderdos de Luisterlunch op Kasteel Groeneveld. Kosten per persoon € 30,-- voor lunch van drie gangen, wijn en koffie. Aansluitend signeert de auteur haar boek, dat voor deelnemers verkrijgbaar is met 10% korting op de normale prijs van € 19,95. Er zijn nog enkele plaatsen; alle informatie en het mailadres voor reserveringen vindt u hier.

Eet meer! Lekker in je vel met PuurGezond
Karine Hoenderdos
Uitgeverij Scriptum
176 blz.
Adviesprijs € 19,95
ISBN 978-90-822543-0-3




Labels:

21 augustus 2014

Een boerenmarktplein


Het zal weinigen van u, waarde eetlezers, zijn ontgaan dat ik een boek heb geschreven. Ja, ook omdat sinds een goed jaar de frequentie van mijn postjes hier nog verder is gedaald, en wel tot druppelniveau, zult u opmerken. Daar hebt u dan gelijk in. Ik hoop het met “Weg van de supermarkt”  allemaal een beetje goed te maken bij u. Ik vind met mijn legendarische bescheidenheid zelf dat het best een heel leesbaar boek is geworden. Maar dat mag u zelf beoordelen; het verschijnt over enkele weken.

Tijdens het schrijven van het boek ontdekte ik iets opmerkelijks: dat het nog altijd grote moeite kost om op internet informatie te vinden over leveranciers van wat ik voor het gemak maar even onder de noemer “echt en eerlijk eten” zal samenvatten. Wat er te vinden is, is versplinterd, onvolledig en niet zelden ook onbetrouwbaar. Ik heb meer dan eens voor de deur van een niet meer bestaande boerderijwinkel gestaan.

Omdat ik meende dat het toch niet zo moeilijk kon zijn om dat allemaal wat beter en professioneler aan te pakken, besloot ik zelf de handen uit de mouwen te steken. Het resultaat daarvan is nu in zijn prille vorm te vinden op www.boerenmarktplein.nl. Ik hoop die in de komende tijd te kunnen vullen met informatie over waar er in Nederland buiten de supermarkt om aan goed eten te komen is.

Daarbij kan ik uw hulp goed gebruiken, want ook ú kent natuurlijk fijne adresjes. Die winkel met bijzondere producten, die ambachtelijke producent van lekkere worst, die boerderijwinkel waar de karnemelk nog smaakt zoals vroeger, die boerenmarkt waar je je arm koopt als je niet uitkijkt, die leverancier van boerderijproducten aan huis die elke week weer zorgt voor fijne menu’s uit uw keuken.


Wat ik wil zeggen: ga er eens kijken. En deel vooral uw geheime tips. Al was het alleen maar omdat een leverancier van echt en eerlijk eten die meer bekendheid krijgt, ook makkelijker de strijd met de super kan volhouden. Win-win!







15 juli 2014

Leren koken


Het zal een maand of wat geleden zijn dat ik in mijn pittoreske eetschrijverswoninkje iets stond te koken voor een collega die bij mij te gast was en van wie ik de naam niet zal noemen. Omdat wij culijournaille altijd gespitst zijn op kunstjes die we van elkaar af kunnen kijken, had betreffende collega zijn glas crémant meegenomen naar mijn snobistisch ruim bemeten open keuken om toe te kijken hoe ik wat ui en knoflook verkleinde. Ik vond het prachtig gaan; hij niet: "Die snijtechnieken van jou zijn ook niet je dat, hè?", wierp hij mij na enig peinzen plompverloren voor de voeten.

Dat kwam hard aan. Eigenlijk had ik nooit goed leren snijden. Ik had zelfs alles wat ik in de keuken kon in de praktijk geleerd, hier en daar ingefluisterd door een professionele chefkok. Er komen hier prima dingen op tafel, maar kennelijk prikt een deskundige onmiddellijk door mijn techniek--of het gebrek eraan--heen.

Toen ik dus op Groupon las dat er voor een ronduit prettige prijs een introductiecursus basistechnieken beginners te boeken was bij  Kookstudio Amsterdam, besloot ik niet te aarzelen. Goed, er stond "beginners" maar ik kon maar beter de beker tot de bodem toe ledigen en bovendien sta je dan alvast niet voor aap temidden van een stel gevorderden. Hup: boeken! Ik kreeg nog te eten ook!

Op een mooie vrijdag begin juli--ik was één van slechts 1783 Nederlandse mannen die niet naar voetbal zaten te kijken--maakte ik mijn opwachting in het pand naast kookwinkel Duikelman aan de Gerard Doustraat om me daar gedurende een hele avond te laten bijpraten.

Nou ja, eigenlijk was ik ook wel nieuwsgierig naar de vakkennis. Ik stelde dus wat vragen en deed een paar dingen fout--uiteraard met opzet--en hield mijn oren en ogen goed open.

Het viel me bepaald niet tegen. We sneden julienne van een aantal groenten, fileerden poon en tongschar, beenden kip uit, leerden een préparation à table van een hele kip, sneden en roosterden groenten, maakten dressings, bereidden ijs en maakten een tarte tatin. Tussendoor kregen we nog heel wat warenkennis bijgebracht: hoe zie je het verschil tussen een plofkip en een eetbare kip, hoe zie je dat vis vers is en dat soort zaken. Conclusie: men kent zijn zaakjes, daar in Kookstudio Amsterdam. Logisch, want er loopt heel wat kookervaring rond. Het wordt allemaal helder en prettig overgebracht ook, in een heel relaxte sfeer. Men vergeet echt niet dat je er in de eerste plaats voor je plezier bent.

Daarna kon er worden plaatsgenomen aan tafel en kon het bereide worden opgegeten. Alleen al de maaltijd was het aan Groupon betaalde bedrag van € 37,50 al bijna waard, en helemaal als u weet dat er gul wijn werd geschonken.

Wat mij betreft dus niet alleen leuk om dan op mijn gevorderde leeftijd--geen der andere aanwezigen was veel ouder dan de helft van mijn jaren--toch nog eens te hebben meegemaakt, maar wat mij betreft ook zeer zeker een aanrader. De cursusprogramma's zien er ook prima uit en wie wil kan zelfs op locatie in Frankrijk een intensieve cursus gaan volgen.

Dat allemaal ga ik vermoedelijk niet doen, want ik ben sowieso monumentaal eigenwijs en er is nog zoveel méér te ervaren. Ik kan in elk geval weer iets beter snijden dan voorheen en dat is toch winst. In het ergste geval kan ik nog altijd besluiten de betreffende collega niet meer uit te nodigen.





30 juni 2014

Smeren


Alweer ruim zeven jaar geleden schreef ik op deze plek een open brief aan Paul Rosenmöller, toen nog betrekkelijk kersvers voorzitter van de pas opgerichte Stuurgroep Convenant Overgewicht. Ik vroeg me toen af hoe hij erbij kwam de overheid te laks te noemen en het bedrijfsleven als voorbeeld te stellen in het bevorderen van de volksgezondheid.

Antwoord heb ik nooit gekregen en gelezen heeft Rosenmöller mijn brief vermoedelijk ook nooit. We zijn inmiddels ruim zeven jaar verder, de Stuurgroep Convenant Overgewicht heet inmiddels Jeugd Op Gezond Gewicht (JOGG) en Rosenmöller is nog steeds voorzitter, zij het niet langer kersvers. Maar zijn overtuiging in de goedertierenheid van het bedrijfsleven is hij nog steeds niet kwijt. Dat ontdekten we aan de hand van een artikel in De Telegraaf, waarin Rosenmöller laat weten het niet nodig te vinden zijn steun te geven aan een burgerinitiatief dat snoepreclame gericht op kinderen wil laten verbieden.

Waarom niet? Hij komt dat probleem zo zelden tegen. Daarentegen werkt hij wel ontzettend fijn samen met bedrijven als Friesland Campina, Unilever, Coca-Cola  en McDonald's. De laatste twee zijn ook sponsor van JOGG. Dat vindt Rosenmöller naar eigen zeggen geen probleem. Dat zijn namelijk lokale afspraken.

Je krijgt onderhand sterk de indruk dat Paul Rosenmöller helemaal nergens problemen ziet. Hij vindt waarschijnlijk ook dat het allemaal prima gaat met de gezondheid van de Nederlandse jeugd. Dat hij op geen stukken na in de buurt lijkt te gaan komen van de doelstellingen van JOGG is vermoedelijk ook geen probleem. Het wachten is vermoedelijkop een persbericht waarin Rosenmöller verklaart dat "doelstellingen er zijn om bijgesteld te worden".

Intussen gaat Unilever op lagere scholen lesmateriaal aanleveren: kuipjes Blue Band en oefenboterhammen. Daarmee kunnen de kindertjes dan een heus smeerdiploma halen. Ongetwijfeld heeft Unilever daar allemaal een flinke smak geld voor uitgetrokken--weer eens een heel andere betekenis van het begrip smeergeld.

Paul "geen probleem" Rosenmöller ziet het allemaal minzaam aan. Hij is dik tevreden en nog lang niet van plan 'm te smeren. Waarom zou hij? Het loopt allemaal toch gesmeerd?





Lekker winkelen zonder zorgen - Gratis verzending en retour

20 mei 2014

Zeven min twee

Dit is de dag dat ik mijn zestigste levensjaar in ga. Ja, ik weet het: ik zie er veel jonger uit, dank u. En ja, ik zie er zelfs jonger uit dan vorig jaar rond deze tijd, maar laat ik niet op de zaken vooruitlopen. Wat ik eigenlijk wilde zeggen: vorig jaar rond deze tijd postte ik hier een bucket list van zeven dingen die ik in het afgelopen jaar wilde bereiken.

Zoals dat altijd gaat, is het niet allemaal gelukt. Die column of rubriek in dat landelijke dagblad? Je snapt het niet, maar nee, nog altijd niet. We houden de moed erin en zetten hem blijmoedig op de lijst voor dit jaar.

Maar eigenlijk klaag ik helemaal niet. Want de twee veruit belangrijkste items op mijn lijstje kan ik afstrepen. Dat boek? Dat is klaar. Ik heb het tussen 23 september vorig jaar en 31 maart dit jaar geschreven en heb gisteren de geredigeerde versie met mijn akkoord naar uitgeverij Unieboek-Het Spectrum gestuurd. "Weg van de supermarkt" verschijnt op 1 september van dit jaar. En ja, er kunnen bij mij gesigneerde exemplaren worden besteld en u kunt daar nú al op intekenen. Ik ben hier behoorlijk trots op, vindt u dat goed?

Het op één na belangrijkste item stond op nummer drie. Binnen een jaar op 99 kilo uit willen komen was best ambitieus voor iemand die zeven maanden eerder nog 130 kilo woog en op dat moment nog altijd 115. Maar ook dat is riant gelukt: al medio februari wees de weegschaal voor het eerst 98,9 kg aan, en met de 96 kg waar mijn gewicht uiteindelijk op uitkwam was ik met mijn 1,96 meter dik (haha) tevreden.

Eén punt is nog onbeslist: ik weet nog niet zeker of ik in het afgelopen jaar heb gegeten in een restaurant dat in de komende Michelin een ster krijgt, maar ik heb diverse ijzers in het vuur. Ook al noem ik voorzichtigheidshalve nog maar geen namen, ik heb er redelijk veel vertrouwen in.

De sterrenchef aan mijn tafel? Hij is nog niet aangeschoven, maar hij is uitgenodigd en hij heeft de uitnodiging geaccepteerd. Er komen ongetwijfeld foto's van de maaltijd. En nee: ook hier noem ik nog geen namen.

De misstand op eetgebied op de agenda krijgen? Misschien zorgt mijn boek daar wel voor. Want in Nederland is de politiek, ondanks alle schandalen van het afgelopen jaar, nog altijd niet zo heel erg geïnteresseerd in ons dagelijks voedsel. Het is onbegrijpelijk maar waar.

Ja, en dan is er tot slot dat margaritaijs. Dat ging niet helemaal zoals gepland. Het was lekker, maar er waren beren op de weg. Hele hebberige beren. Geen commercieel succes dus. Maar ik kan u vertellen: ik heb er gisteravond nog ééntje gegeten en wat is het toch heerlijk ijs. Voor vrienden maak ik het ook nog steeds, en eigenlijk is dat veel mooier.

Goed, ik ga vandaag een bescheiden feestje vieren want je begint niet elke dag aan je zestigste jaar. Godfried Bomans begon er zelfs nooit aan. En morgen ga ik weer verder met mijn tweede boek, dat--wilt u dat wel geloven?--volgens planning in mei volgend jaar verschijnt. En dat is dan, samen met die column of rubriek en die twee overstaande items, best wel weer even bucket list genoeg.






Lekker winkelen zonder zorgen - Gratis verzending en retour

15 mei 2014

Soep, heel lekkere!


Van de week stond ik in de Turkse winkel. Wat een fijne spullen heeft die man! Ik had het er in mijn column op puurgezond.nl gisteren al over. Groente waar Albert Heijn nog nooit van gehoord heeft, avocado's die écht eetrijp zijn, bananen waarbij de tijdspanne tussen onrijp en overrijp aanzienlijk langer is dan 17 minuten en 23 seconden.

En wat had hij ook? Een tubetje harissa, van "Le phare du Cap Bon", zoals ik ken uit de Franse hypermarché! Nu haalt de échte culisnob hier zijn neus voor op, want die vindt dat je dat spul zelf moet vijzelen, net als je Thaise curry, maar sorry, mensen: ik ben bezig met een boek dat een strakke deadline heeft en bovendien ben ik net een echt mens. Ik nam het tubetje mee, voor het vorstelijke bedrag van 65 cent. Want wat bij AH een loze belofte is, is bij de Turk werkelijkheid: hij let écht op de kleintjes.

Ik bedacht ter plaatse dat ik er een soep mee zou maken. Een soep waarvan ik vele jaren geleden het recept was kwijtgeraakt en waarvan ik dacht dat ik er sindsdien naar gezocht had. Dat bleek enorm mee te vallen: dat recept staat doodgewoon hier, maar dat was ik dus óók alweer vergeten--ik word volgende week nóg veel ouder dan ik eruit zie--en ik heb de soep dus andermaal opnieuw uitgevonden. Ik deed het nóg eenvoudiger en hij was verrukkelijk. Prompt vroeg men mij via Twitter om het recept. Dit was het gisteren:

- 1/2 liter groentebouillon
- 1 blik (1/2 liter) gepelde tomaten
- 1 dl passata
- 4 eetlepels pindakaas, liefst met stukjes noot
- 1 flinke koffielepel harissa
- 1 theelepeltje ras el hanout

Breng de bouillon aan de kook met de passaga en het vocht uit het blik. Snijd de tomaten in stukjes en laat ze even meewarmen. Voeg de harissa en de ras el hanout toe. Draai het vuur laag en roer de pindakaas door de soep; vooral niet meer laten koken nu.

Laat hem u smaken en raak vooral het recept niet kwijt. Dat doe ik wel weer over een paar jaar.






Lekker winkelen zonder zorgen - Gratis verzending en retour

10 mei 2014

Jazz voor foodies


Nee, niet echt jazz. Maar wel in zekere zin. Want ik was gisteravond bij de opening van een evenement dat qua sfeer onmiskenbare trekjes vertoonde van het North Sea Jazz Festival--maar dan met eindeloos veel beter eten en drinken en nog aanzienlijk prettiger publiek. En dat is logisch, want foodies zijn eigenlijk vrijwel altijd aardige mensen die ook nog eens weten wat lekker is. Met rommel kom je niet weg.

Goed, het Food Film Festival 2014 dus, of zoals het op het onvolprezen Twitter heet: #FFF14. Het evenement wordt dit jaar voor de vierde keer gehouden en omdat het meedogenloos uit zijn jasje was gegroeid in het oude Studio K is het nu verkast naar de Wester Gasfabriek in Amsterdam-West, een geweldige locatie die er precies de goede uitstraling voor heeft.

Ik woonde de opening bij die zowaar door staatssecretaris Dijksma werd verricht--een hoopgevend teken, want het laat in elk geval zien dat voedsel met alle daarmee samenhangende problematiek weer iets hoger op de politieke agenda is komen te staan. Goed, haar verhaal verzandde in de nodige vrijblijvendheid, maar het begin is er. Wie weet krijgen we straks echt mensen in regering en parlement die snappen dat voedselvoorziening, voeding en gezondheid niet geheel onbelangrijk zijn.

Aansluitend zag ik de film "Nieuwe haring", een documentaire waarin één van de slechts twee Nederlandse vissersschepen wordt gevolgd die nog op haring vissen--de rest van de vangst blijkt geheel te zijn overgenomen door hoofdzakelijk Denen en Noren. Het was een film van slow food-allure, van een verrukkelijke traagheid, Das Boot maar dan in een haringvangstvariant. In zo'n traagheid wordt elk detail groot en indringend, en dat geldt ook voor de schrijnende aspecten zoals de op het oog enorme hoeveelheid bijvangst (vooral makreel) die weer overboord wordt gemikt en die uiteraard de hele operatie niet overleeft. Het mocht in 2012 nog en gebeurt gegarandeerd nu ook nog steeds. Ook daarover is overigens een (ultrakorte) film in het programma opgenomen.

Maar wat het Food Film Festival zo leuk maakt is dat er meer is dan alleen maar film. Zo zijn er de workshops, de evenementen en vooral het restaurant. Vooral dat laatste is een must experience: voor een laagdrempelige prijs wordt een viergangenmaaltijd geserveerd die--niet verwonderlijk voor een keukenbrigade onder auspiciën van Samuel Levie en Joris Bijdendijk--absoluut sterwaardig is, waarbij het wijnarrangement een speciale vermelding verdient. Ik heb het allemaal geproefd en het is fenomenaal. Doen!

Maar dus wel snel! Food Film Festival 2014: nog vandaag en morgen.






Weekdeals (300x250)

01 mei 2014

Acht-R-lijk


1 mei is het vandaag, en dus is er geen oester meer te krijgen. Ja, er zijn nog heel wat mensen die dat klakkeloos aannemen. Sommige fabels zijn hardnekkig. Natuurlijk zijn er ook vandaag gewoon oesters. Het oesterseizoen loopt grofweg van half augustus tot eind juni. Dat geklets over die R in de maand was er toen uw eetschrijver nog een eetschrijvertje was ook al over levertraan. Ook al onzin.

Nog grotere onzin is dat het Franse woord voor oesters, huîtres, zou zijn afgeleid van "huit R" en een referentie zou zijn aan de acht maanden waarvan er een R in de naam zit. Liefst 2320 keer wordt dat fabeltje op internet verteld, en niet door de minsten. Ze worden in elk geval niet gehinderd door een al te ruime kennis van de Franse taal: "huîtres" heeft een accent circonflexe, zo'n dakje, en "huit" heeft dat niet. Omdat ik hier ooit voor heb doorgeleerd, weet ik dat die accent circonflexe er meestal op duidt dat er in het oud-Frans een s heeft gestaan achter de betreffende klinker. In de 15e eeuw was het woord dus huistres--en voilà: de etymologische gelijkenis met ons woord "oesters" is ineens zonneklaar.

Zo. Nu die kolder uit de wereld is kunnen we nog even lekker een maandje of twee doorgaan met oesters eten. In elk geval tot de Hollandse Nieuwe er weer is. Want daar moeten we, wat menige niet door veel eerlijkheid gehinderde visverkoper ook middels reclameborden mag beweren, echt nog tot 12 juni op wachten.






Weekdeals (300x250)

22 april 2014

Charlatan?


"Charlatan!", riep Midas Dekkers. "Oplichter! Hou nou toch eens op met je gezwets!". De plaats van handeling: de studio van waaruit het programma Pauw en Witteman wordt uitgezonden. Het mikpunt van Dekkers' tirade: Kris Verburgh, auteur van het boek "De voedselzandloper". Aanleiding: Verburgh had het gehad over 'de aard van de calorie'. Dat was niet naar de zin van Dekkers: "Een calorie is een calorie".

Daarin heeft Dekkers natuurlijk gelijk: er bestaat maar één soort calorie, en dat is een eenheid van energie. Maar dat is gelijk naar de letter. Naar de geest moet ik Dekkers beslist ongelijk geven: voedsel is natuurlijk méér dan alleen maar de som van het aantal calorieën, en wie de voedingswaarde van voedsel uitsluitend in calorieën uitdrukt, bezondigt zich aan kortzichtigheid.

Je eet het best en het gezondst wanneer de inname van calorieën en die van andere nutriënten in evenwicht is. Wie een pondje kristalsuiker naar binnen lepelt, heeft zijn calorieën voor de dag binnen. Hij komt echter allerlei macronutriënten (in dit geval vetten en eiwitten), micronutriënten (vitaminen, mineralen, sporenelementen) en voedingsvezels tekort. Vermoedelijk bedoelde Kris Verburgh, wat er ook verder op hem en zijn voedselzandloper aan te merken is, dat. En daar had hij dan groot gelijk in. Ik schreef het allemaal al eens eerder.

We moeten er sowieso eens vanaf, voedsel te beschouwen als een optelsommetje van calorieën en nutriënten. Daarmee impliceer je namelijk dat je straffeloos voedsel uit elkaar kunt halen om het op een andere manier weer in elkaar te zetten--dat dat zó maar kan zonder dat het gevolgen heeft voor de voedingswaarde, staat nog lang niet vast. Bovendien zet je de deur open voor malligheid als 'superfoods': voedsel waarbij de nuttige stofjes in zulke hoge concentraties aanwezig zouden zijn dat een hapje per dag je levensverwachting met decennia verlengt, of zoiets. Of dat tarwegras, qua smaak de levertraan van de 21e eeuw, met zijn zogenaamde fabelachtige voedingswaarde (aantoonbaar niet waar) en 'levende energie'. Allemaal overtrokken kolder.

Maar overtrokken, zo bleek gisterenavond wel, is het complete voedseldebat. Een tafel met een aantal experts die weinig anders deden dan tegen elkaar in schetteren en over elkaar heen tetteren, doorgaans allemaal tegelijk--zo hoog lopen de gemoederen op als het thema 'gezond eten' aan bod komt.

De gewone man is daarbij overigens de klos: ik betwijfel ten zeerste of er ook maar één gewone consument een sikkepit wijzer is geworden van deze uitzending. Die is precies even ver als voorheen: temidden van heel veel voedselbomen waarbij het bos geheel uit beeld is verdwenen. Jammer is dat, want op zich is het allemaal echt niet zo heel ingewikkeld.

Weet u wat? Ik schrijf er wel even een boek over. Ik ben nu toch bezig.






Weekdeals (336x280)

21 maart 2014

Culinaire hoogtepunten (3)

Vooropgesteld: ik heb niets tegen Kaiserschmarrn. Dat is een prachtig stuk culinair erfgoed dat de Oostenrijkers er zeker in moeten houden, om de hippe formulering te gebruiken. Maar het is wel een feit: in Oostenrijkse ski-oorden vind je in de pisterestaurants vrij weinig anders buiten dat repertoire. En dan bedoel ik de spullen uit warmhoudbakken in het "ongevaarlijke segment".

In het skigebied Serfaus-Fiss-Ladis wordt uit een heel ander vaatje getapt. Ik was vanmiddag in een buitengewoon stijlvol restaurant op 2500 meter hoogte waarvan ik heel eerlijk kan zeggen dat hoewel ik in mijn leven diverse malen beter heb gegeten, dat toch nog nooit boven de boomgrens was. Dat veranderde vandaag dus: voor de lunch was er een tafel gereserveerd bij Masner Fine Dine, en verdomd: dat was héél ver weg van het stereotiepe skipisterepertoire.












20 maart 2014

Cuilnaire hoogtepunten, dag 1

Laat ik het--tollend van de slaap en dus in zeer kort bestek--zo zeggen: het valt bepaald niet tegen!






19 maart 2014

Culinaire hoogtepunten


Soms is het leven echt heel zwaar. Bijvoorbeeld als je een mailtje ontvangt waarin wordt uitgelegd dat in het Oostenrijkse skigebied Serfaus-Fiss-Ladis de culinaire standaard ongewoon hoog ligt, zo hoog dat ze graag een eetschrijver willen uitnodigen om dat ter plaatse zelf te komen ervaren. Dan treft het dat de Enige Echte Eetschrijver ook een groot skiliefhebber is en na enig nadenken--het is wel slechts twaalf dagen vóór de deadline van zijn boek--bereid blijkt om één en ander in de praktijk te toetsen.

Kort en goed: morgenvroeg stap ik op het vliegtuig richting Innsbruck om van daaruit tot zo ongeveer de achtertuin van een prettig hotel te worden gevlogen, dat dan weer op luttele meters van de piste ligt. Morgen rond deze tijd heb ik vermoedelijk--na natuurlijk heel wat fysieke en andere inspanning--al een veel beter beeld van de substantie van bovengenoemde bewering. Ik ben voornemens u daar dan met de mij kenmerkende brute eerlijkheid van te berichten.

Kortom: bis später, wahrscheinlich ohne Kayserschmarrn!





Bulk 10-daagse 2+1 gratis

11 maart 2014

Gezond of niet? Debat brengt duidelijkheid!


Wetenschappelijk onderzoek moet betrouwbaar zijn. Alleen al daarom is het belangrijk dat er een algemeen aanvaarde methodiek wordt gehanteerd. Die komt er in kort bestek op neer dat hypothesen worden getoetst en dat daaruit conclusies worden getrokken. De resultaten van het onderzoek moeten eenduidig, herhaalbaar en verifieerbaar zijn, en worden gecontroleerd door andere wetenschappers.

Zo hoort het.

Maar dit is 2014 en kennelijk voldoen de oude regels niet meer. Nadat vorige week de WHO, op dezelfde dag dat het Voedingscentrum te keer ging tegen superfoods, een bericht de wereld in had gestuurd waarin werd aanbevolen de suikerinname te halveren, druppelen er nu berichten de media in die suggereren dat de suikersoep niet zo heet moet worden gegeten als ze wordt opgediend.

En waarom niet? Waren de wetenschappelijke gegevens niet eenduidig, niet herhaalbaar of niet verifieerbaar? Waren ze niet gecontroleerd door andere wetenschappers? Nee, niets van dat alles. Maar er was meer debat nodig. Debat met stakeholders--belanghebbenden in het Nederlands.

Kennelijk werkt het tegenwoordig zo. De WHO maakt zich zorgen over overmatige suikerconsumptie, en Coca-Cola maakt zich zorgen over de gevolgen van de zorgen die de WHO zich maakt. Want stel je voor dat mensen straks niet eens meer één blikje cola per dag kunnen drinken. Dat zou behoorlijk slecht zijn voor de gezondheid van Coca-Cola, nietwaar?

En dus moet er een debat komen om te zien welke zorgen zwaarder moeten wegen. En tot dat debat plaats heeft gevonden, kan het advies geen beleid worden. Dat mag pas als de wetenschappers die werken voor Coca-Cola en andere suikerpushers hun zegje hebben kunnen doen, met wetenschappelijke argumenten waarom het allemaal wel meevalt.

Als er iets nodig is voor gedegen wetenschappelijke conclusies, is het wetenschappelijke vrijheid. Je zou zo zeggen dat die behoorlijk onder spanning staan in het geval van wetenschappers die in dienst zijn bij bedrijven waarvoor bepaalde conclusies levensbedreigend kunnen zijn.

Die situatie lijkt me niet gezond. Werk aan de winkel voor de WHO?





Boekenweek voordeel

06 maart 2014

Super


Interessante actualiteit vandaag. Het Voedingscentrum kwam zo maar in het nieuws met een waarschuwing tegen superfoods. Die zijn namelijk een fabeltje, een verdichtsel, onzin. En het ergste is nog dat ons geloof in deze onzin ons duur te staan kan komen. We kunnen doorslaan in onze overtuiging. We kunnen geloven dat we een bepaald product in grote hoeveelheden moeten gaan eten of drinken. En zo lopen we het risico op een eenzijdig voedingspatroon.

Even voor de duidelijkheid: ik roep niet alleen al geruime tijd dat dat geleuter over de magie van superfoods echt wel eens mag ophouden, maar ook dat het allerbeste advies dat je qua eetpatroon kunt geven is om toch maar vooral zo gevarieerd mogelijk te eten, en vooral niet elke dag weer dezelfde zogenaamd supergezonde dingen in je mond moet stoppen.

Ik wou alleen maar dat het Voedingscentrum hierin ook wat consequenter was. Want over eenzijdig voedingspatroon en superfoods gesproken: wij moeten van datzelfde Voedingscentrum toch allemaal elke dag opnieuw zes à zeven volkorenboterhammen eten? Elke dag, zeven dagen per week, weer diezelfde zes tot zeven volkorenboterhammen omdat ze zo gezond zijn? Waarbij datzelfde Voedingscentrum ook nog heel erg waarschuwt tegen mensen die aanraden toch maar wat minder van dat eeuwige brood te eten, want zo'n advies tegen overmatig broodgebruik is toch wel heel ongezond en zelfs gevaarlijk?

En op die zes à zeven boterhammen waar we dus absoluut niet aan mogen twijfelen van het Voedingscentrum, daar moeten we dan toch ook elke dag allemaal weer Becel op smeren? Dat smeersel dat afgeladen vol zit (of eigenlijk: is gestopt) met allerlei stofjes waar je ultragezond van wordt? Dat spul waar zelfs een medicinale versie van bestaat, Pro-Activ genaamd, die je niet in de apotheek koopt maar gewoon in de supermarkt en die je dan gewoon ook aan je kinderen geeft? Een soort superfood, zeg maar? Dat moet toch ook? Elke dag opnieuw, 365 dagen per jaar?

Een ander opzienbarend bericht vandaag kwam overigens van de kant van de Wereld Gezondheids Organisatie WHO. Die adviseert ons allemaal met klem om toch vooral minstens de helft minder suiker te gebruiken, en liefst zelfs met tweederde te minderen.

Grappig. Daar heb ik het Voedingscentrum dan weer niet over gehoord vandaag. Dat zemelt nog altijd vooral door over vet. Vooral niet aan twijfelen, hoor. Dat is ongezond. Laat die WHO maar leuteren.





Boekenweek voordeel

13 februari 2014

Valentijn


Toen ikzelf nog een eetschrijvertje was en eetschrijven.nl nog een eetschrijventje, heb ik het ooit eens gedaan: een valentijnsmenu van eigen receptuur plaatsen. Dat dessert is trouwens erg lekker en ik maak het nog steeds af en toe, daar niet van. Maar dit blog is samen met zijn auteur gegroeid. Sterker, het heeft zichzelf een beetje overleefd want ik heb inmiddels veel opdrachtgevers en een boekcontract, waardoor ik aan bloggen nauwelijks meer toe kom. Ik weet het, dat is héél erg, al is het voor mij ook best fijn, want de schoorsteen moet roken.

Maar toen kwamen de aardige mensen van Jacob's Creek bij mij langs om te vragen of ik wel eens van hun Moscato en Moscato Rosé had gehoord en zo nee, of ik niet eens wilde uitproberen wat een fijne Valentijnswijnen dat waren en hoe goed ze bijvoorbeeld pasten bij pikante Aziatische gerechten. Dat wilde ik wel, en alzo geschiedde, en daaraan dankt u het, verweesde eetlezer, dat er hier ineens weer een stukje staat vandaag.

Of ik de proef geslaagd vond? Ik heb het eerlijk geprobeerd, maar ik geef even eerlijk toe: ik blijf het niet geweldig vinden, een uitgesproken zoete mousserende wijn bij een hartig Aziatisch gerecht, waar ik persoonlijk veel liever een mooie gewurztraminer bij drink--al is dat beslist ook een kwestie van smaak. De rosé ging er naar mijn mening nog iets beter bij dan de witte, maar ik was er niet ondersteboven van. U mag overigens zelf uitmaken of u het met mij eens bent: ik proefde beide bij dit gerecht.

Nee, het spijt me: moscato is en blijft wat mij betreft dessertwijn en in die hoedanigheid was deze van Jacob's Creek helemaal niet verkeerd. Hij heeft een fijn zoetje en hoewel hij wat meer zuur zou kunnen hebben maakt het lichte tinteltje veel goed. Daar móet zoet bij, vind ik, en omdat zoet en pikant best samen kunnen gaan vermoed ik dat de mensen van Jacob's Creek toch best tevreden zullen zijn met onderstaand receptje, dat u nog makkelijk op tijd klaar hebt voor morgenavond.

Overigens was dit mijn eerste ervaring met een licht mousserende wijn met schroefdop. Eén tip: niet al te achteloos opendraaien. Zeker als hij het de trip van winkel naar huis heeft gemaakt, zit er nog best kracht achter.

Mousse van mango met coulis van rode chilipeper

Nodig voor 2 personen (u houdt ervan over maar dat vindt u gegarandeerd niet erg):

Voor de mousse:
- 2 mango's
- 50 g witte basterdsuiker
- 250 ml slagroom
- wit van 1 ei
- 1 afgestreken eetlepel vanillesuiker

Voor de coulis:
- 1 rood pepertje
- 4 afgestreken eetlepels witte basterdsuiker
- 4 eetlepels grenadinesiroop

Maak eerst de mousse: snijd de mango in blokjes (dat gaat het makkelijkst door de mango rondom tot aan de pit in te snijden, de pit eruit te snijden en de twee helften in een ruitpatroon tot aan de schil in te kerven; daarna drukt u de schil in zodat de blokjes als de stekels van een egel overeind staan zodat u ze eraf kunt snijden). Weeg 300 gram mango af (eet de rest lekker op tijdens het koken) en pureer die met de staafmixer; daarna de suiker toevoegen en goed doorroeren. Klop nu eerst in een brandschone (!) kom met de mixer het eiwit stijf en daarna in een andere kom de slagroom met de vanillesuiker. Spatel voorzichtig het eiwit bij de slagroom en spatel er daarna de mangopuree door: doe dat heel voorzichtig en neem er vooral de tijd voor want u wilt zo veel mogelijk luchtbelletjes in de mousse houden. Schep de mousse in niet te grote kommetjes en laat die in de koelkast minstens een uur (drie is beter) opstijven.

Maak nu de coulis: breng de suiker aan de kook met 100 ml water en laat al roerend even doorkoken tot de suiker volledig is opgelost. Draai het vuur uit. Snijd het pepertje in ringetjes en laat die een minuut of tien in de suikerstroop trekken. Giet de suikerstroop door een zeef in een kommetje. Doe vier eetlepels grenadinesiroop in een tweede kommetje en roer hier eetlepel voor eetlepel pikante suikerstroop door tot de coulis naar uw smaak pittig genoeg is. Vooraf een klein beetje van de suikerstroop proeven geeft u een idee van hoe loeischerp die wel is--vooral niet overdrijven dus!

Opdienen: neem de kommetjes uit de koelkast, houd ze drie tellen in heet water, leg er een dessertbordje op en keer; met even schudden komt de mousse in op het bord te liggen. Schenk er aan tafel wat van de coulis over en drink er bij voorkeur de Moscato Rosé bij.

Jacob’s Creek Wit en Rosé (8,0% alcohol) zijn exclusief bij Albert Heijn te verkrijgen en hebben een geadviseerde verkoopprijs van € 6,59.





Lekker winkelen zonder zorgen - Gratis verzending en retour