Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

21 maart 2014

Culinaire hoogtepunten (3)

Vooropgesteld: ik heb niets tegen Kaiserschmarrn. Dat is een prachtig stuk culinair erfgoed dat de Oostenrijkers er zeker in moeten houden, om de hippe formulering te gebruiken. Maar het is wel een feit: in Oostenrijkse ski-oorden vind je in de pisterestaurants vrij weinig anders buiten dat repertoire. En dan bedoel ik de spullen uit warmhoudbakken in het "ongevaarlijke segment".

In het skigebied Serfaus-Fiss-Ladis wordt uit een heel ander vaatje getapt. Ik was vanmiddag in een buitengewoon stijlvol restaurant op 2500 meter hoogte waarvan ik heel eerlijk kan zeggen dat hoewel ik in mijn leven diverse malen beter heb gegeten, dat toch nog nooit boven de boomgrens was. Dat veranderde vandaag dus: voor de lunch was er een tafel gereserveerd bij Masner Fine Dine, en verdomd: dat was héél ver weg van het stereotiepe skipisterepertoire.












20 maart 2014

Cuilnaire hoogtepunten, dag 1

Laat ik het--tollend van de slaap en dus in zeer kort bestek--zo zeggen: het valt bepaald niet tegen!






19 maart 2014

Culinaire hoogtepunten


Soms is het leven echt heel zwaar. Bijvoorbeeld als je een mailtje ontvangt waarin wordt uitgelegd dat in het Oostenrijkse skigebied Serfaus-Fiss-Ladis de culinaire standaard ongewoon hoog ligt, zo hoog dat ze graag een eetschrijver willen uitnodigen om dat ter plaatse zelf te komen ervaren. Dan treft het dat de Enige Echte Eetschrijver ook een groot skiliefhebber is en na enig nadenken--het is wel slechts twaalf dagen vóór de deadline van zijn boek--bereid blijkt om één en ander in de praktijk te toetsen.

Kort en goed: morgenvroeg stap ik op het vliegtuig richting Innsbruck om van daaruit tot zo ongeveer de achtertuin van een prettig hotel te worden gevlogen, dat dan weer op luttele meters van de piste ligt. Morgen rond deze tijd heb ik vermoedelijk--na natuurlijk heel wat fysieke en andere inspanning--al een veel beter beeld van de substantie van bovengenoemde bewering. Ik ben voornemens u daar dan met de mij kenmerkende brute eerlijkheid van te berichten.

Kortom: bis später, wahrscheinlich ohne Kayserschmarrn!





Bulk 10-daagse 2+1 gratis

11 maart 2014

Gezond of niet? Debat brengt duidelijkheid!


Wetenschappelijk onderzoek moet betrouwbaar zijn. Alleen al daarom is het belangrijk dat er een algemeen aanvaarde methodiek wordt gehanteerd. Die komt er in kort bestek op neer dat hypothesen worden getoetst en dat daaruit conclusies worden getrokken. De resultaten van het onderzoek moeten eenduidig, herhaalbaar en verifieerbaar zijn, en worden gecontroleerd door andere wetenschappers.

Zo hoort het.

Maar dit is 2014 en kennelijk voldoen de oude regels niet meer. Nadat vorige week de WHO, op dezelfde dag dat het Voedingscentrum te keer ging tegen superfoods, een bericht de wereld in had gestuurd waarin werd aanbevolen de suikerinname te halveren, druppelen er nu berichten de media in die suggereren dat de suikersoep niet zo heet moet worden gegeten als ze wordt opgediend.

En waarom niet? Waren de wetenschappelijke gegevens niet eenduidig, niet herhaalbaar of niet verifieerbaar? Waren ze niet gecontroleerd door andere wetenschappers? Nee, niets van dat alles. Maar er was meer debat nodig. Debat met stakeholders--belanghebbenden in het Nederlands.

Kennelijk werkt het tegenwoordig zo. De WHO maakt zich zorgen over overmatige suikerconsumptie, en Coca-Cola maakt zich zorgen over de gevolgen van de zorgen die de WHO zich maakt. Want stel je voor dat mensen straks niet eens meer één blikje cola per dag kunnen drinken. Dat zou behoorlijk slecht zijn voor de gezondheid van Coca-Cola, nietwaar?

En dus moet er een debat komen om te zien welke zorgen zwaarder moeten wegen. En tot dat debat plaats heeft gevonden, kan het advies geen beleid worden. Dat mag pas als de wetenschappers die werken voor Coca-Cola en andere suikerpushers hun zegje hebben kunnen doen, met wetenschappelijke argumenten waarom het allemaal wel meevalt.

Als er iets nodig is voor gedegen wetenschappelijke conclusies, is het wetenschappelijke vrijheid. Je zou zo zeggen dat die behoorlijk onder spanning staan in het geval van wetenschappers die in dienst zijn bij bedrijven waarvoor bepaalde conclusies levensbedreigend kunnen zijn.

Die situatie lijkt me niet gezond. Werk aan de winkel voor de WHO?





Boekenweek voordeel

06 maart 2014

Super


Interessante actualiteit vandaag. Het Voedingscentrum kwam zo maar in het nieuws met een waarschuwing tegen superfoods. Die zijn namelijk een fabeltje, een verdichtsel, onzin. En het ergste is nog dat ons geloof in deze onzin ons duur te staan kan komen. We kunnen doorslaan in onze overtuiging. We kunnen geloven dat we een bepaald product in grote hoeveelheden moeten gaan eten of drinken. En zo lopen we het risico op een eenzijdig voedingspatroon.

Even voor de duidelijkheid: ik roep niet alleen al geruime tijd dat dat geleuter over de magie van superfoods echt wel eens mag ophouden, maar ook dat het allerbeste advies dat je qua eetpatroon kunt geven is om toch maar vooral zo gevarieerd mogelijk te eten, en vooral niet elke dag weer dezelfde zogenaamd supergezonde dingen in je mond moet stoppen.

Ik wou alleen maar dat het Voedingscentrum hierin ook wat consequenter was. Want over eenzijdig voedingspatroon en superfoods gesproken: wij moeten van datzelfde Voedingscentrum toch allemaal elke dag opnieuw zes à zeven volkorenboterhammen eten? Elke dag, zeven dagen per week, weer diezelfde zes tot zeven volkorenboterhammen omdat ze zo gezond zijn? Waarbij datzelfde Voedingscentrum ook nog heel erg waarschuwt tegen mensen die aanraden toch maar wat minder van dat eeuwige brood te eten, want zo'n advies tegen overmatig broodgebruik is toch wel heel ongezond en zelfs gevaarlijk?

En op die zes à zeven boterhammen waar we dus absoluut niet aan mogen twijfelen van het Voedingscentrum, daar moeten we dan toch ook elke dag allemaal weer Becel op smeren? Dat smeersel dat afgeladen vol zit (of eigenlijk: is gestopt) met allerlei stofjes waar je ultragezond van wordt? Dat spul waar zelfs een medicinale versie van bestaat, Pro-Activ genaamd, die je niet in de apotheek koopt maar gewoon in de supermarkt en die je dan gewoon ook aan je kinderen geeft? Een soort superfood, zeg maar? Dat moet toch ook? Elke dag opnieuw, 365 dagen per jaar?

Een ander opzienbarend bericht vandaag kwam overigens van de kant van de Wereld Gezondheids Organisatie WHO. Die adviseert ons allemaal met klem om toch vooral minstens de helft minder suiker te gebruiken, en liefst zelfs met tweederde te minderen.

Grappig. Daar heb ik het Voedingscentrum dan weer niet over gehoord vandaag. Dat zemelt nog altijd vooral door over vet. Vooral niet aan twijfelen, hoor. Dat is ongezond. Laat die WHO maar leuteren.





Boekenweek voordeel

13 februari 2014

Valentijn


Toen ikzelf nog een eetschrijvertje was en eetschrijven.nl nog een eetschrijventje, heb ik het ooit eens gedaan: een valentijnsmenu van eigen receptuur plaatsen. Dat dessert is trouwens erg lekker en ik maak het nog steeds af en toe, daar niet van. Maar dit blog is samen met zijn auteur gegroeid. Sterker, het heeft zichzelf een beetje overleefd want ik heb inmiddels veel opdrachtgevers en een boekcontract, waardoor ik aan bloggen nauwelijks meer toe kom. Ik weet het, dat is héél erg, al is het voor mij ook best fijn, want de schoorsteen moet roken.

Maar toen kwamen de aardige mensen van Jacob's Creek bij mij langs om te vragen of ik wel eens van hun Moscato en Moscato Rosé had gehoord en zo nee, of ik niet eens wilde uitproberen wat een fijne Valentijnswijnen dat waren en hoe goed ze bijvoorbeeld pasten bij pikante Aziatische gerechten. Dat wilde ik wel, en alzo geschiedde, en daaraan dankt u het, verweesde eetlezer, dat er hier ineens weer een stukje staat vandaag.

Of ik de proef geslaagd vond? Ik heb het eerlijk geprobeerd, maar ik geef even eerlijk toe: ik blijf het niet geweldig vinden, een uitgesproken zoete mousserende wijn bij een hartig Aziatisch gerecht, waar ik persoonlijk veel liever een mooie gewurztraminer bij drink--al is dat beslist ook een kwestie van smaak. De rosé ging er naar mijn mening nog iets beter bij dan de witte, maar ik was er niet ondersteboven van. U mag overigens zelf uitmaken of u het met mij eens bent: ik proefde beide bij dit gerecht.

Nee, het spijt me: moscato is en blijft wat mij betreft dessertwijn en in die hoedanigheid was deze van Jacob's Creek helemaal niet verkeerd. Hij heeft een fijn zoetje en hoewel hij wat meer zuur zou kunnen hebben maakt het lichte tinteltje veel goed. Daar móet zoet bij, vind ik, en omdat zoet en pikant best samen kunnen gaan vermoed ik dat de mensen van Jacob's Creek toch best tevreden zullen zijn met onderstaand receptje, dat u nog makkelijk op tijd klaar hebt voor morgenavond.

Overigens was dit mijn eerste ervaring met een licht mousserende wijn met schroefdop. Eén tip: niet al te achteloos opendraaien. Zeker als hij het de trip van winkel naar huis heeft gemaakt, zit er nog best kracht achter.

Mousse van mango met coulis van rode chilipeper

Nodig voor 2 personen (u houdt ervan over maar dat vindt u gegarandeerd niet erg):

Voor de mousse:
- 2 mango's
- 50 g witte basterdsuiker
- 250 ml slagroom
- wit van 1 ei
- 1 afgestreken eetlepel vanillesuiker

Voor de coulis:
- 1 rood pepertje
- 4 afgestreken eetlepels witte basterdsuiker
- 4 eetlepels grenadinesiroop

Maak eerst de mousse: snijd de mango in blokjes (dat gaat het makkelijkst door de mango rondom tot aan de pit in te snijden, de pit eruit te snijden en de twee helften in een ruitpatroon tot aan de schil in te kerven; daarna drukt u de schil in zodat de blokjes als de stekels van een egel overeind staan zodat u ze eraf kunt snijden). Weeg 300 gram mango af (eet de rest lekker op tijdens het koken) en pureer die met de staafmixer; daarna de suiker toevoegen en goed doorroeren. Klop nu eerst in een brandschone (!) kom met de mixer het eiwit stijf en daarna in een andere kom de slagroom met de vanillesuiker. Spatel voorzichtig het eiwit bij de slagroom en spatel er daarna de mangopuree door: doe dat heel voorzichtig en neem er vooral de tijd voor want u wilt zo veel mogelijk luchtbelletjes in de mousse houden. Schep de mousse in niet te grote kommetjes en laat die in de koelkast minstens een uur (drie is beter) opstijven.

Maak nu de coulis: breng de suiker aan de kook met 100 ml water en laat al roerend even doorkoken tot de suiker volledig is opgelost. Draai het vuur uit. Snijd het pepertje in ringetjes en laat die een minuut of tien in de suikerstroop trekken. Giet de suikerstroop door een zeef in een kommetje. Doe vier eetlepels grenadinesiroop in een tweede kommetje en roer hier eetlepel voor eetlepel pikante suikerstroop door tot de coulis naar uw smaak pittig genoeg is. Vooraf een klein beetje van de suikerstroop proeven geeft u een idee van hoe loeischerp die wel is--vooral niet overdrijven dus!

Opdienen: neem de kommetjes uit de koelkast, houd ze drie tellen in heet water, leg er een dessertbordje op en keer; met even schudden komt de mousse in op het bord te liggen. Schenk er aan tafel wat van de coulis over en drink er bij voorkeur de Moscato Rosé bij.

Jacob’s Creek Wit en Rosé (8,0% alcohol) zijn exclusief bij Albert Heijn te verkrijgen en hebben een geadviseerde verkoopprijs van € 6,59.





Lekker winkelen zonder zorgen - Gratis verzending en retour

30 december 2013

Zompige bollen

Ook dit jaar lopen de diverse tijdlijnen op de sociale media er weer vol mee: zompige oliebollen. Het wordt gebracht als betrof het een onvervalst pleonasme. Wat een treurnis. En wat onnodig. Want goede oliebollen zijn knapperig van buiten en luchtig van binnen. Een godsgeschenk.

Maar dan moet je niet naar de oliebollenkraam--nou ja, behalve misschien die enkele die wél een goede score haalde in de oliebollentest van het AD, maar daar moet je zo ongeveer nú in de rij gaan staan om er tegen oudejaarsavond met oliebollen vandaan te komen. Zelf bakken is veel leuker en vooral lekkerder.

Voor dat laatste is dan wel nodig dat je een beetje weet waar je mee bezig bent. Maar u daarmee op weg helpen is natuurlijk de bestaansreden van een eetschrijver. Ik vertel u:

- wat de werkelijke reden is dat mensen bier in het beslag doen (nee, het heeft NIETS met gist te maken) en wat u in plaats daarvan beter kunt doen
- welke tien gouden tips u de beste oliebollen opleveren
- wat het recept is voor de ultieme oliebollen

Ik wens u, met of zonder bollen, een fijne jaarwisseling. Doet u voorzichtig? Ik ben door de jaren heen nogal aan u gehecht geraakt!





Alles voor een geslaagde jaarwisseling!

20 december 2013

Driemaal liefde


Het was wel opmerkelijk: op twee achtereenvolgende dagen twee uitnodigingen voor een boekpresentatie, de eerste voor het boek "We Love Beef" van Alain Caron en Richard van Oostenbrugge, de tweede voor de titel "I love groente" van Janneke Vreugdenhil. En dan was er die derde liefde nog, die van Edwin Klaasen, die van brood en het bakkersvak houdt en die een bakboek schreef met de titel "Ik bak geweldig (jij trouwens ook)". Ik geef toe, het is allemaal alweer even geleden, maar voor wie voor een culivriend(in) of -familielid nog geen kerstcadeau heeft, is het een uitkomst. Want het kán tenslotte nog.

Hebbeboeken zijn het, alledrie, en nog voedingskundig complementair ook omdat ze over vlees, groente en brood gaan. En dan niet de treurproducten uit de super (nou ja, met de eerste twee kán dat wel, maar het zou doodzonde zijn), maar eerlijk en smakelijk spul, dat dan ook met zorg wordt benaderd.

Om te beginnen met "We Love Beef" van tv-persoonlijkheid, kookboekschrijver en kok Alain Caron en sterrenchef Richard van Oostenbrugge van Bord d'Eau  in Amsterdam: dat is een boek voor carnivoren die kwaliteit boven kwantiteit stellen. De twee auteurs behandelen het (Engelse, vandaar de titel) rund van voor naar achter en van buiten naar binnen en eten álles op. Dat is mooi en duurzaam, zelfs als je in overweging neemt dat rundvlees het vlees is met de zwaarste milieubelasting. Wat mij betreft geldt dus: niet al te vaak eten, maar áls je het eet, ga dan voor iets goeds van een ambachtelijke slager en zorg vooral dat je dit boek met zijn watertandende recepten, fantastische tips, mooie verhalen en schitterende fotografie in huis hebt.

Alle recepten zijn uitstekend maakbaar, zelfs voor hobbykoks--mits ze bereid zijn wat tijd te investeren in het boodschappen doen. Want zoals gezegd: de ingrediënten voor dit soort gerechten komen niet uit de hupsakeewinkel. Dit boek is een aanrader voor wie aan de hand van uitstekende aanwijzingen wil koken met lef en met respect voor een mooi product.

Natuurlijk staat "I love groente" van culinair journaliste en dagbladkok Janneke Vreugdenhil diametraal tegenover de vorige titel--en in andere zin dan juist weer helemaal niet. Want ook in dit groentekookboek staat respect voor mooie producten op de eerste plaats; ook hier is de receptuur van uitstekende kwaliteit en klopt alles gewoon uitstekend en is de fotografie ronduit zinnenprikkelend.

Vreugdenhil houdt van groente en dat steekt ze niet onder stoelen of banken. Ze is absoluut omnivoor, maar met groente heeft ze een innige liefdesrelatie. "Omdat ze zo veelzijdig zijn", zegt ze daar zelf over. "Met groenten kun je echt een beetje toveren". Ze houdt van groene blaadjes, van wortels en knollen, van pompoenen en paddo's, van bonen en erwten, van aubergines en courgettes, van tomaten en paprika's, van de familie ui, van kool & co en van nog veel meer. Met dat alles doet ze allerlei verrukkelijks. Wat mij betreft heb je voor een feestelijk diner genoeg aan dit ene boek met zijn verrukkelijke variatie waarmee je de gevreesde vleesvormige leegte moeiteloos naar het rijk der fabelen verwijst. Andere keer weer! Of niet. Ja, I love Janneke. En ú ook, als u dit boek in handen krijgt.

En dan is er nog #bakkertjezelf, zoals Edwin Klaasen al van oudsher aan zichzelf refereert op de sociale media. Hij veroverde niet alleen met zijn prachtige desembrood de harten van broodliefhebbers in het hele land, ook met zijn markante persoonlijkheid waar de passie vanaf spat weet hij de harten te stelen--een persoonlijkheid en een passie die hij met ziel en zaligheid in zijn brood én in zijn boek "Ik bak geweldig (jij trouwens ook)" weet te leggen.

Nee, dit is geen boek dat je even pakt omdat je graag voor morgenochtend een lekker desembroodje wilt bakken. Zo werkt het niet in bakkersland. Je hebt naast een aantal producten en hulpmiddelen een aantal basisbeginselen nodig en die worden je geduldig, liefdevol en beeldend uitgelegd. Als je eenderde van het boek gelezen hebt, góed gelezen zodat je weet hoe je moet kneden, hoe je ziet wanneer je deeg goed gerezen is, welke baktijd bij welk gewicht hoort, wat knuffeldeeg is en nog veel meer, kun je eens proberen aan de slag te gaan en een eigen desemtarwebrood, roggeknar of woeste knoest te bakken. En mocht dat mislukken, dan kun je in de sectie "broodproblemen" zien wat je vermoedelijk fout hebt gedaan. Bij mij gaat er geen woeste knoest meer fout, en ook mijn feestbrood met amarenenkersen, amandelspijs en een vleugje banketbakkersroom mag er wezen. Driedubbeldikke aanrader!

Dat "Ik bak geweldig (jij trouwens ook)" een onmisbaar boek is voor elke broodliefhebber kan één lezer van Eetschrijven overigens zelf constateren. Er ligt hier namelijk één gesigneerd exemplaar van dit fantastische bakboek klaar voor wie in een mailtje aan bakboek(appelttaartje)eetschrijven(stipje)nl het best duidelijk weet te maken waarom hij/zij en niemand anders dit boek thuisgestuurd moet krijgen. Ja, we blijven hier winnen, maar het zijn dan ook feestelijke tijden.

Laat maar komen, die mailtjes!

We Love Beef
Alain Caron en Richard van Oostenbrugge
Uitgeverij Carrera culinair
168 bladzijden
adviesprijs € 25,00
ISBN  978-90-4881-899-0
(ook bij bol.com te bestellen via onderstaande link: eetschrijver loves you)

I love groente
Janneke Vreugdenhil
Uitgeverij Nieuw Amsterdam
160 bladzijden
adviesprijs € 19,95
ISBN  978-90-4681-594-6
(ook bij bol.com te bestellen via onderstaande link: eetschrijver loves you)

Ik bak geweldig (jij trouwens ook)
Edwin Klaasen
Uitgeverij Desemenzo (eigen beheer)
252 bladzijden
adviesprijs 29,95
ISBN 978-90-9027-648-9
uitsluitend te bestellen via http://ikbakgeweldigjijtrouwensook.nl/





19 december 2013

Winnaars!

Precies om 22:16 vanavond meldde zich hier de miljoenste unieke bezoeker. De drie winnaars van een etentje bij Restaurant Dwars in de Amsterdamse Jordaan zijn bekend: zij zaten respectievelijk 7, 9 en 16 minuten van het magische tijdstip af. Ze hebben inmiddels bericht gekregen.

Ik vind het erg leuk dat er zoveel mensen een poging gewaagd hebben en nog leuker dat er al zo onbegrijpelijk veel mensen mijn gedachtenspinsels zijn komen lezen. Blijf dat vooral doen, zowel in blog- als in boekvorm!

Naar het miljoen!


Ik had het zo mooi uitgedacht: "Op de dag zelf plaats ik hier een berichtje. Vanaf dat ogenblik kan er gemaild worden". Had ik er toen ik dat postte ooit rekening mee gehouden dat de mijlpaal van het miljoen wel eens in de kleine uurtjes zou kunnen worden bereikt? En dat ik dan mooi te laat zou zijn met mijn post? Nee, natuurlijk niet. Maar daar ziet het wel naar uit.

Goed, dan maar zo: als het zo gaat zoals het normaal gaat (maar wat is normaal? het gaat soms ineens veel sneller of veel trager en ik heb dat zelfs na bijna een miljoen unieke bezoekers nog niet helder in beeld), is het in de komende 24 uur zo ver. Er kan dus vanaf nú gemaild worden.

Hoe was het ook weer? De drie lezers die mij het dichtst bij het magische moment een mailtje sturen waarin ze vertellen dat ze zin hebben in een etentje bij een levensgenieter en in gezelschap van een levensgenieter (en eventueel waarom, gewoon omdat ik dat leuk vind), krijgen een uitnodiging om met mij op een in gezamenlijk overleg te bepalen moment uit eten te gaan bij Restaurant Dwars (hier mijn bespreking, hier hun eigen website) in de Amsterdamse Jordaan.

Waar die mail naartoe moet? Simpelweg naar miljoen(appeltaartje)eetschrijven(stipje)nl. Dus let op: eetschrijven.nl met een N en niet eetschrijver.nl met een R, want dat komt NIET aan!

Succes!

Oh, en bij mailtjes die tot op de seconde gelijk binnenkomen? Gooi ik een muntje op. Of zo. Zonder notaris erbij. Dus daarover niet klagen, op straffe van diskwalificatie. :-)

EDIT: goed lezen, hè mensen! Het is de bedoeling zo dicht mogelijk bij het magische moment een mailtje te sturen. Dus iedereen die in zijn enthousiasme meteen in de digitale pen geklommen is, krijgt nog een tweede kans. Zo ben ik dan ook wel weer. :-) Het gaat overigens ineens best redelijk hard met de bezoekcijfers. Dat ook wel weer.





Voordelige cadeaus voor onder de boom

Aangesmeerde supplementen


Nou, dat was schrikken. Omega-3 is helemaal niet goed voor je. Het is zelfs slecht, want er zijn aanwijzingen dat het prostaatkanker zou kunnen veroorzaken. Martijn Katan, emeritus hoogleraar voedingswetenschappen, zegt het niet graag. Maar hij is wetenschapper, dus hij zegt het wel. Ik zeg het trouwens ook, maar anders. En niet pas sinds gisteren.

We slikken ons ongans aan supplementen. Niet alleen in pillenvorm trouwens, ook aan allerlei voedsel worden ze toegevoegd. Voedsel dat vervolgens door het Voedingscentrum wordt aanbevolen, omdat het zo boordevol gezonde stofjes zit. Een voor de hand liggend voorbeeld is Becel, dat achteraf toch niet al 50 jaar goed bleek voor hart en bloedvaten. Een smeerseltje dat al 52 jaar wordt samengesteld volgens de jongste--en nogal eens wisselende--inzichten in de voedingswetenschap. Zo kunstmatig als wat. Maar we moeten het eten, omdat we anders niet genoeg linolzuur (omega-6) binnenkrijgen. O ja, en alfa-linoleenzuur (omega-3), dat moest ook nog, ontdekten we later. Veel later.

Becel. Hele volksstammen eten het nog. Het is daarmee vermoedelijk het meest geslikte voedingssupplement in Nederland. Boordevol stofjes is het gestopt die de veronderstelde tekorten in ons lijf moeten aanvullen. De verschillende nieuwsberichten rond de jongste ontdekking reppen er niet over, maar er gaan in ons land aanzienlijk meer grammen omega-3 over de tong via Becel dan via lepels lijnzaadolie.

Bizar is echter vooral dat de voor de hand liggende conclusie niet wordt getrokken. Waarom zijn we begonnen met die waanzinnige hoeveelheden omega-3 aan onze voeding toe te voegen? Ja, natuurlijk, omdat we te weinig postelein en vette vis eten. Maar vooral omdat we ons al decennia te buiten gaan aan waanzinnige hoeveelheden omega-6. Omega-6, dat volgens de wijsheid van toen zo goed was voor hart en bloedvaten. En waarvan de overconsumptie ertoe leidt dat het lichaam te weinig omega-3 opneemt.

En dat is dus wat mij betreft het probleem: die grote hoeveelheden omega-3--die nu dus mogelijk schadelijk voor ons blijken--worden in de allereerste plaats noodzakelijk gemaakt doordat we veel en veel te veel omega-6 naar binnen werken. Via Becel en aanverwant "gezond" broodsmeer.

Dus wat nu? Tja, het is een vreselijk saai verhaal, maar ik zeg het nog maar eens: wie gewoon gevarieerd eet, heeft behoudens bijzondere medische omstandigheden al die supplementen--of ze nu in de vorm van pillen of van smeerseltjes worden geslikt--helemaal niet nodig. We zijn geworden tot wat we nu zijn op wat we uit de natuur haalden, in tijden dat we uit pure noodzaak nog gevarieerd aten omdat we het ons eenvoudig niet konden veroorloven onze neus op te halen voor een makreel of een handvol postelein. Ons lichaam heeft zich mettertijd uitstekend aangepast aan de voeding die er voor ons was. Als we die nu gewoon waren blijven eten, was het helemaal niet nodig geweest onze voeding aan te passen aan ons lichaam. Een uitstekende reden om ook in deze moderne tijd zo min mogelijk uit de fabriek en zo veel mogelijk uit de natuur te eten.





Voordelige cadeaus voor onder de boom

17 december 2013

Verder weg van de supermarkt


Soms is goed nieuws kort. Vandaag bijvoorbeeld. Hierboven ziet u het logo van de uitgeverij waar in het najaar van 2014 mijn boek "Weg van de supermarkt" zal verschijnen. Ik ga er begin volgende week het contract tekenen voor dit boek én nog een tweede titel, waarover ik nog even niets zal zeggen.

Ik ben enorm blij te gaan samenwerken met het team bij Unieboek-Het Spectrum, mensen met wie ik van meet af aan een prima klik had. We gaan er samen iets heel moois van maken!

Ook wil ik hier nog even (het lijken de Oscars wel en zo voelt het ook een beetje) een woord van dank spreken aan mijn geweldige literair agent Willem Bisseling van Sebes & Van Gelderen. Onze samenwerking in de afgelopen weken is echt fantastisch geweest en al zal hij wel eens gewanhoopt hebben als ik in de afgelopen vier jaar alwéér hopeloos vastliep en dan weer tijden niets van me liet horen, ik weet zeker dat ook hij het resultaat de moeite waard vindt en gaat vinden.

En nu verder met hoofdstuk 42. Douglas Adams zou het zo gewild hebben.

(hou overigens nog even mijn winactie in het achterhoofd. Hint: ik verwacht de miljoenste unieke bezoeker in de tweede helft van deze week, maar het gaat soms sneller dan ik denk)





Voordelige cadeaus voor onder de boom

12 december 2013

Nog een doos met kerst


Dozen komen deze kerst in heel verschillende soorten. Vorige week had ik het over een doos van xmascatering, eerder deze week proefde ik weer uit een heel ander soort doos met een heel andere insteek.

Eergisteren was ik namelijk te gast voor een etentje bij HelloFresh. Ik mocht al eens eerder een doos van ze thuisbezorgd krijgen, maar door allerlei toestanden is daar toen geen stukje van gekomen. En dat terwijl het concept mij buitengewoon sympathiek was: een doos thuisbezorgd krijgen met daarin alles wat je nodig hebt (op een paar heel elementaire items na waarvoor geldt dat als je die niet in huis hebt, je vermoedelijk ook geen pannen bezit) om drie dan wel vijf maaltijden te bereiden. Prima spullen, zo veel mogelijk lokaal, vers en van puike kwaliteit. Nog een stuk makkelijker dan de supermarkt met zijn one-stop-shop-gemak, en nog beter ook.

Dat is dus écht koken, behalve dat je geen boodschappen hoeft te doen. Bepaald prettig, want elk jaar weer komen marketeers met enquêtes waaruit blijkt dat de kerstinkopen rond deze tijd van het jaar de grootste stressfactor zijn. Ja, al die lekkere dingen uitzoeken is leuk, maar het vréét ook tijd en energie. Om daarmee maar haasje-over te spelen, want ik heb het dus over de doos die HelloFresh vlak voor kerst bij u thuis kan bezorgen.

Koken hoefde ik er deze keer niet voor, dat werd uiterst kundig voor me gedaan. Wat fijn was, want zo had ik tijd voor het buitengewoon prettige gezelschap rond de tafel. Moet ik toch eens vaker zien te regelen: ik weet niet hoe het komt, maar ik ben best érg vaak degene die in de keuken staat. Overigens moesten we die kundigheid vooral niet overschatten, zei de kok van de avond ons zelf: alles was erop berekend ook door de grootste kookkluns binnen het bedrijf tot een goed eind te kunnen worden gebracht. Dat is dan weer fijn om te weten voor mensen met minder zelfvertrouwen.

Er kan worden gekozen uit twee kerstmenu's, die op het hoofdgerecht na identiek zijn. Wij kregen de ravioli met truffel en salie, gevolgd door biefstukjes van Veluws hert met saus van cantharellen, "hasselback" aardappel en een salade met appel en walnoot, en afgesloten met een chocoladesoufflé (van binnen nog vloeibaar, precies zoals Gregg Wallace van Masterchef het graag heeft). Wie voor het alternatieve menu kiest, krijgt in plaats van de hertenbiefstuk zalm in bladerdeeg met citroen, wilde spinazie en groene asperges.

Het was allemaal simpel en toch buitengewoon smakelijk en feestelijk. Echt een menu van "kleine moeite, groot effect", om collega Karin maar weer eens te citeren. Het resultaat kan nauwelijks tegenvallen, vooral door de topkwaliteit ingrediënten (wat een fantastisch vlees was dat!) en de heldere receptuur.

Eigenlijk heb ik maar twee woordjes van kritiek (ik kan het immers ook nooit laten). Ten eerste mis ik toch eigenlijk best wel een vegetarisch menu (al is dat om logistieke redenen een bewuste keuze van HelloFresh), en ten tweede stoort mij iets aan het hoofdgerecht dat ik zelf niet proefde: waarom nou toch weer die groene asperges? Die horen toch echt in een heel ander seizoen thuis. Dat moest maar niet meer dus.

Maar verder: aanrader, die doos van HelloFresh. Ook buiten het kerstseizoen trouwens.





Voordelige cadeaus voor onder de boom

11 december 2013

Serieus verzoek


Nee, maak u geen zorgen. Ik kom u niet om geld vragen. Nou ja, niet vandaag. Of in elk geval toch niet direct. Wel wil ik het even hebben over een onderwerp dat u misschien niet meteen op deze stek verwacht.

Diarree.

Ja, dat is heel onsmakelijk en het spijt me als ik uw eetlust hiermee bederf, maar het is belangrijk. Behalve onsmakelijk is diarree namelijk ook heel dodelijk. Tenminste, als je de pech hebt om, in plaats van een welvarende westerling die even een tabletje imodium slikt, een kind in een derdewereldland te zijn.. Daarvan sterven er namelijk 800.000 per jaar aan deze aandoening. Terwijl er eigenlijk zo makkelijk iets tegen te doen is.

Vandaar dat het Rode Kruis de bestrijding van diarree dit jaar hoog op de agenda heeft staan. En het de goede zaak is waarvoor dit jaar drie dj's in een glazen huis--dit jaar in Leeuwarden--gaan zitten vasten om geld in te zamelen.

Nieteetschrijven dus?

Nee, dat niet. Want in restaurant Evi in Zandvoort kreeg men het idee dat men ook wel iets wilde doen. Iets méér dan een eigen envelopje door de glazen brievenbus duwen. Een actie op touw zetten dus. En uiteraard niet vastend, want dat is strijdig met de roeping van een restaurateur.

Om een lang verhaal kort te maken: er gaan daar in Zandvoort 26 chefkoks in 24 uur 72 gerechten koken. Chefs die in totaal liefst 23 Michelinsterren vertegenwoordigen. Zoveel sterren kookten er nog nooit waar dan ook ter wereld in één etmaal in één restaurant.

Waarom gaan ze koken? Omdat ze denken dat u zich deze buitenkans niet wilt laten ontgaan. De kans namelijk om gedurende drie uur één van de slechts 30 stoelen aan de lange tafel bij Evi te bemachtigen om daar drie gangen te gebruiken waar een gemiddelde waarde van drie sterren aan hangt.

Hoe dan?

Op woensdag 18 december, als het glazen huis in Leeuwarden aftrapt, wordt op de site 24uurevi de veiling gestart voor de eerste stoel. Is die verkocht, dan kan de gelukkige voor een vast bedrag een tweede stoel bijkopen. En zo wordt er verder geveild tot alle stoelen bezet zijn.

Dat wordt vast duur. Of misschien ook wel niet. Het is te hopen van wel, want het is allemaal voor een heel goed doel. En het wordt in ieder geval heel lekker. Daar zullen mensen als Maik Kuipers van De Librije, Menno Post van De Bokkedoorns, Jan Sobecki van Chapeau, Bas van Kranen van De Leuf en Edwin Vinke van De Kromme Watergang wel voor zorgen. Om alleen nog maar de chefs te noemen die met minstens twee sterren in de Michelin prijken.

Twee namen moeten nog even worden genoemd: die van Tjitze van Dam en Frank Schipper van restaurant Evi zelf. Zij koken niet alleen mee tijdens de sterrenmarathon op 22 en 23 december, maar organiseerden ook het hele evenement. Ik sprak ze vanmiddag, ze hebben er zin in en verwachten minstens 50.000 euro op te halen. Het zou leuk voor ze zijn wanneer zou blijken dat ze dat bedrag véél te laag hebben ingeschat. Dat verdienen ze. En de goede zaak verdient dat ook.




Voordelige cadeaus voor onder de boom

06 december 2013

Kerst uit de nieuwe doos


Zo, ik heb mijn eerste kerstdiner alweer binnen. En ja, daar liggen frambozen op dat bordje. Foei! Daar heb ik het straks nog even over.

Hoe dan ook kreeg ik de vraag van het bedrijf Xmascatering of ik ervoor voelde één van hun kerstdiners uit te proberen. Ik hoefde er nergens voor naartoe. Het hele diner zou bij me thuis worden afgeleverd in een doos--net zoals het later deze maand aan de klanten zou worden geleverd. En ik mocht eens kijken hoe mooi en makkelijk, en proeven hoe lekker.

Nou, makkelijk was het zeker. Een voorkomende meneer leverde een grote doos aan mijn deur af en die doos zal vol met overzichtelijk verpakt lekkers. Voorgerechten, soepen, hoofdgerechten en desserts, en nog een aantal kleinere bakjes met hulpdingetjes erin. Het zag er allemaal indrukwekkend en tegelijkertijd heel doenbaar uit. Opwarmen en opmaken en het kon op tafel.

Er zat een briefje bij het lekkers en op dat briefje stond een URL van een webpagina. Daar eerst maar eens gaan kijken. En ja hoor: een complete gebruiksaanwijzing over hoe je de verschillende gerechten kon optillen naar sterrenniveau, met zelfs een filmpje erbij. Wel werd duidelijk dat je voor het échte wow-effect nog wel het één en ander in huis moest halen. Dat heb ik de volgende dag dus eerst maar even gedaan. Bepakt en bezakt (daarover later eveneens meer) kwam ik thuis en ik ging welgemoed aan de slag.

De filmpjes hielpen me niet echt. In feite doen die niets anders dan in geanimeerde tekst neerzetten wat ook al in de tekst naast het filmpje staat. Het enige nuttige daaraan is dat je op het eind een beeld krijgt van hoe het gerecht eruit zou kunnen zien. Datzelfde had je met een foto ook, en beter, bereikt. Geen meerwaarde dus.

Verder was het bereiden echter opvallend gemakkelijk. Achtereenvolgens zette ik een taartje van gerookte zalm en vismousse, een romige soep van bospaddenstoelen met truffel, een runderstoof in bruin bier en een taartje van fairtrade chocolade op tafel. Voor dat alles had ik in totaal krap een uur in de keuken doorgebracht. Het afwerken deed ik gewoon tussen de gangen door zonder dat daardoor gapende gaten ontstonden. Lekker was het allemaal ook.

Heb ik er dan niets op aan te merken? Jawel. Ten eerste mochten de smaken van mij hier en daar best wat uitgesprokener. Het was naar mijn smaak allemaal een beetje vlak, mogelijk om te zorgen dat opa en oma, de kinderen en de altijd kieskeurige oom Wim het ook allemaal lusten. Dat is een overweging natuurlijk, maar ik vind het jammer van zulke fijne ingrediënten.

Ten tweede kom je, als je alles mooi wilt afwerken, met een gigantische lading spullen thuis. Je hebt van heel veel verschillende dingen een heel kleine hoeveelheid nodig, zodat je uiteindelijk in de winkel nog eens de helft uitgeeft van de prijs waarvoor je de doos in huis hebt gehaald (bijvoorbeeld aan een truffeltapenade voor de soep, waarnaar het nog flink zoeken kan zijn). Je houdt bovendien van alles het meeste over. Dat kan leuk zijn voor een derde kerstdag, maar dan heb je wel weer wat fantasie en eigen kooktalent nodig.

Bovendien vind ik een aantal afwerktips echt niet kunnen. Frambozen voor een kerstdessert? Sorry, maar frambozen zijn zomerfruit (ik zeg er eerlijk bij dat voor dit chocoladetaartje bramen waren voorgeschreven, maar die kon ik even niet krijgen en zij zijn overigens evenmin in het seizoen). Groene asperges zijn ook al niet iets dat in december thuishoort.

Het vierde commentaar geldt de porties. Die zijn écht te groot en in sommige gevallen onmogelijk te verkleinen. Ik had halverwege het hoofdgerecht gewoon al genoeg gegeten, en toen moest dat ruim bemeten chocoladetaartje nog komen. Het is waar voor je geld, maar als het overblijft is het ook zonde.

Desondanks is dit voor goed beschouwd heel weinig geld (zeker met de korting van de Groupon-aanbieding) een kerstdiner waarmee je op menigeen best indruk zult kunnen maken. Hoewel voor de échte liefhebber zelf koken natuurlijk het halve plezier blijft. Maar wie daar geen talent of geen tijd voor heeft: bestellen kan tot 16 december.





Voordelige cadeaus voor onder de boom

Labels:

Een miljoen, winnen?


Nee, er staat niet "een miljoen winnen". Dat kan dit zelfbedruipende blog niet betalen (tenzij in Zimbabwaanse dollars, maar ik geloof dat dat bankbiljet al niet eens meer bestaat). Even serieus nu.

Zoals ik eerder al aankondigde, haalt dit blog deze maand de miljoenste unieke bezoeker in zijn bestaan binnen. Dat is best veel en het vraagt uiteraard om een feestje. Een leuke winactie bijvoorbeeld. Zo. Dat zijn spijkers met koppen.

Wat gaan we doen?

Nou, we gaan gezellig samen uit eten. Dat wil zeggen, drie van u, eetlezers, gaan met mij uit eten. Dat doen we in het gezellige Amsterdamse restaurant Dwars, waar ik eerder dit jaar al eens heel enthousiast over werd. Patron-cuisinier Jo Vaessen biedt dat etentje aan, waarvoor grote dank. Bovendien neemt elk van de disgenoten nog iets mee naar huis: een ambachtelijk feestbrood met amarenenkersen en amandelspijs van bakker Edwin Klaasen, van wie ik het schitterende bakboek hier binnenkort ga bespreken. Oók al de moeite!

Maar hoe gaan we dat nou precies doen?

Simpel. Op welke dag precies de miljoenste bezoeker hier binnenwandelt, kan ik nu nog niet zeggen. Maar dat wordt natuurlijk met de dag duidelijker. Op de dag zelf plaats ik hier een berichtje. Vanaf dat ogenblik kan er gemaild worden. Vertel dat u zin hebt in zo'n etentje bij een levensgenieter in gezelschap van een levensgenieter, even eventueel waarom. Degenen die het dichtst bij het magische moment zitten, worden op een in overleg nader te bepalen dag uitgenodigd.

Zo simpel is dat soms. Zelfs nog iets makkelijker dan een miljoen unieke bezoekers binnenhalen. Want dat is eigenlijk best veel, als ik er eens over nadenk.





Voordelige cadeaus voor onder de boom

Labels:

05 december 2013

De pravda van het Voedingscentrum



De waarheid, eindelijk. Ik weet niet hoe het met u is, eetlezer, maar zodra wie dan ook mij komt vertellen dat ik de waarheid te horen ga krijgen, flitsen er bij mij allerlei rode knipperlichten op. De waarheid, het is een mooi concept, maar in een debat is er weinig defensiever dan dat. Zoiets als een kind dat je komt vertellen dat het "echt eerlijk waar" de koekjestrommel niet heeft leeggegeten. Dan weet je al hoe laat het is.

"De waarheid op tafel", best een mooie woordspeling overigens, is de nieuwe campagne van het Voedingscentrum. Bart, Carla, Yvon, Joeri en nog een stel anderen mogen domme dingen denken en het Voedingscentrum zal ze wel even op het rechte spoor brengen.

Domme Bart veronderstelt bijvoorbeeld dat hij wel zonder brood kan. Nou, daar heeft hij het helemaal in mis. Zonder brood krijg je namelijk niet genoeg vezels en jodium binnen. Huh?

O, wacht even. De voorlichters van het Voedingscentrum bedoelen dat als je uit het door hen gepredikte eetpatroon gewoon het brood weglaat, je vezels en jodium te kort komt. Ja, dan klopt het wel. Zoals ik al eerder betoogde, is de basis voor de voorlichting van het Voedingscentrum namelijk een pragmatische mengelmoes van wetenschap en praktische helaasheden. Waarom moeten wij ons ongans eten aan brood? Omdat we het nou eenmaal vertikken om genoeg groenten te eten. En daarom mag Bart niet zonder brood. Omdat hij natuurlijk óók te dom is om voldoende groenten te eten.

O, wacht, jodium, dat was er ook nog. Ja, nee, logisch dat je daarvoor brood moet eten. Jodium zit immers van nature in brood? Sorry, maar moet ik de kolder daarvan nu echt hier nog uitleggen? Datzelfde gejodeerde zout dat bakkers gebruiken voor hun brood (en waarvan ze van datzelfde Voedingscentrum maar eens wat minder moeten gebruiken want het is veel te veel allemaal) kunnen wij ook gewoon in huis halen. Dan heet het geen bakkerszout, maar gewoon jodiumzout. Het is in elke super te vinden. En als we dat nou gewoon gebruiken om ons eten mee op smaak te brengen, hebben we al dat extra zout uit al die boterhammen die we van het Voedingscentrum moeten eten helemaal niet nodig.

Jodium, ja, hoe deden Unk en Wunk dat eigenlijk? Want die hadden geen gejodeerd zout om brood mee te bakken en trouwens geen molen en geen oven ook. En toch bleven ze fit.

Nou, Unk en Wunk aten vis en schaaldieren en ook veel eieren. Allemaal dingen die wij in Nederland niet zo gek veel eten maar die boordevol zitten met jodium, een mineraal waarvan wij elke dag ca. 150 microgram nodig hebben om onze schildklierfunctie goed te houden. Maar omdat wij Nederlanders te weinig écht eten eten met voldoende jodium erin, heeft de regering ergens in de jaren '40 bepaald dat alle bakkers gejodeerd zout moesten gaan gebruiken om hun brood mee op smaak te brengen. Eigenlijk werd ons dus een voedingssupplement door de strot geramd, ongeveer zoals toen met dat foliumzuur. En dat voedingssupplement moet nu van het Voedingscentrum nog steeds. Alsof er, zelfs voor wie niet voldoende vis, schaaldieren en eieren eet, geen andere manieren zijn om dat jodiumtekort aan te vullen.

Kijk, dat is ook allemaal waar, maar dat vertelt het Voedingscentrum er niet bij. Hoe zat het ook weer met "de waarheid"? Als het niet de hele waarheid was, heette het een halve leugen, toch?

O, sorry, ik vergeet domme Carla nog bijna. Carla denkt dat ze voor haar quiche beter crème fraîche kan gebruiken dan slagroom, omdat dat gezonder is. Het Voedingscentrum riposteert dat crème fraîche (voor de Vlamingen: in Nederland is crème fraîche iets anders dan slagroom) net zo vet is als slagroom.

Dat laatste is waar, maar hebt u het ook in de gaten? Carla wil weten of crème fraîche gezonder is en het Voedingscentrum antwoordt: "nee, het is net zo vet". Wie had het over vet? Oh, sorry, voor het Voedingscentrum zijn "vet" en "ongezond" nog altijd synoniemen.

De andere opgevoerde domdenkers heb ik maar links laten liggen. Iemand nog benieuwd waarom ik het Voedingscentrum echt niet meer serieus neem? Zouden ze dat nou zelf niet zien? Nee, kennelijk niet.






Weekdeals (300x250)

Labels: ,